எனக்குத் தேவை

ஒரு தோளாக மட்டும்தான்
இருந்தது
என் வானில்
ஓயாமல்‌விழுந்துகொண்டிருந்த
நட்சத்திரங்களின் கீழ் நின்று
உள்ளம் கரைய அழுதுவிட
எனக்குத் தேவை
முழுமையான துளிக்கண்ணிராக

மட்டும்தான் உள்ளது

காற்றைப்

போல ஒரு சொல்லை
உருவாக்கி
உன்னைச்
சுற்றி போர்வையென
இட்டு அனுப்பினேன்
அணிந்திருக்கும் நீயோ
உன்னைக் காணும்
யாருமோ
காணவேயில்லை
உலகெங்கும் செல்
இச்சொல் உன்னுடன்
இருக்கும்

எதை

வரையப்போகிறாய்

சிறு சிதைவும்
அசைவுமின்றி
அகால அகாலமாய்
வியாபிக்கும்
காலத்தையா

இன்ன நிறமென
யாரும் வரையறுக்க
முடியா வண்ணம்
பெருகும்
அந்தியின்‌
சாந்தமான பிறழ்வையா

இரவின் ஆன்மாவை
உச்சாடனம்
செய்யும்
கிருட்டியின் நாதத்தையா

ஆழ்ந்து அகன்று
பரவிய நுண்ணிய ஒன்று
விதைக்குள்
தன்னைப் பொதிந்துள்ள
மாயத்தையா

எத்தனை வடித்தும்
இவற்றின்
பூரணத்தின் ஒரு துளி
இல்லாதாகிறது

தூரிகை
ஏந்தும் மனம்
ஒரு கணம்
மட்டும் காண்கிறது
ஒரு துளி பூரணத்தை

அந்தியை

தீட்டி முடிந்தபாடில்லை
உளத்தை பிறழச்செய்யும்
உண்மையின்
அழியாவண்ணங்கள்
முயங்கி நொடிக்குநொடி
மாறும் வானின்
மாக்கோலத்தை
தீட்ட
அந்தியின் ஆன்மாவை
ஒலிக்கும்
தனிப்பறவைக்குரலொன்றால்
மட்டும்தான் ஆகும்

மற்றபடி
கித்தானில் கூடுவதெல்லாம்
வெறும் ஏக்கம்

மலையை

குருவெனக்‌கொண்டு
அதன்
ஒற்றைச் சொல்
நீண்டு செல்லும்
தடத்தில் திரிகையில்
இருளைவீசும் ஒளிவாளும்
ஒளிவாளை வீசும் இருளும்
அந்தியை விழுங்கும் இரவும்
இரவை உண்ணும் புலரியும்
தவித்தலைந்து
மலைச்சொல்லின்
பெருவாள்வீச்சில்
எல்லாம் துண்டுபட்டு
அழிந்தொழிந்தபின்
அமைந்த போது
எஞ்சியது
இருளல்ல
ஒளியல்ல
பொழுதல்ல
காலமல்ல
நித்யமாய் வீற்றிருக்கும்
மலைத்துளி ஒன்று

காலம் விழுங்கி

அமர்ந்திருக்கும்
மலைக்கோயிலைக்
கண்டபோது
கட்டுவித்த வீரனையும்
அவன் வாளையும்
கண்டேன்
பின் பிம்பம்
காட்டும் மெழுகுடன்
கூடிய நந்தியைச்
செய்த உளிதான்
கட்டுவித்தது
எனக் கொண்டேன்
கூனுடன் கைங்கர்யம்
செய்யும் பட்டரின்
கொடிவழி என ஊகித்தேன்
சொல்லின்றி ஒளிரும்
கருவறை தீபம்தான்
என நினைத்துக்கொண்டேன்
பின் வழியிறங்கி
கோயில் கண்மறைந்தபோது
சிரித்தது
கட்டுவித்தது
மலையினூடே

உலுக்குமய்யா

உலுக்கிக்கொண்டேயிரும்
கனிந்தழுகியது போக
அணில் கடித்தது போக
தரைபட்டுச் சிதறியதுபோக
கிட்டும்
சிறு‌ பிசிறும் இல்லாத
ஒரு கனியாவது

எழுதியானபின்

கசக்கி
எறியத்தானிருந்தேன்
அவ்வளவு
இறுக்கமாய்
பற்றிக்கொண்டது
உதற உதற
விடாத உடும்பு
என்னோடு பிறந்து
என்னுடனேயே வாழும்
எளிய 

நான்

என நானுணர்ந்துகொண்டிருக்குமொன்று

ஒரு வருடம்

பன்னிரெண்டு மாதம்
மீண்டும் முதல் மாதம்
தொடர்ந்து வரும்
பதினொன்று
பின் மீண்டும்
இப்படியாக
வாங்கிய முதல்மூச்சிலிருந்து
போன மூச்சு திரும்பாதவரை
ஒரு எளிய
கணக்குண்டு
இக்கணக்கை
அவிழ்ப்பவருக்குக்
காட்சியாகும்
வாங்கிய முதல்மூச்சிலிருந்து
போன மூச்சு திரும்பாதவரை
காலக்கணக்கின்
முதல் எண்ணான
இன்ஃபினிட்டி

எளிமையான

நாளுக்குள்
செல்கிறேன்

மௌனமாய்
பின்வருகிறது
சொல்

இம்மாபெரும்

கூண்டுக்குள்
சுற்றிச்
சுற்றி
பட்டுப்பூச்சியே
இக்கணம்தான்
என எப்படித்தேர்ந்து
வந்தமர்ந்தாய்
தூரிகை நுனியில்

இறகு வழி
ஒழுகி
இக்கணங்களுள்
இக்கணம்தான்
என எப்படித்தேர்ந்து
வந்துபரவியது
உன் வண்ணம்
நெஞ்சமெலாம்

உயிர் உய்ய
விண்
நீரானது
நீர்
உயிர் நிறைத்தது

தாகமொன்று காத்திருக்கிறது
யுகம் யுகமாய்

மானுடம்
இருத்தலில்
உள்ளது

காலம்
இன்மையில்

புல்

மரம்
மண்
மலர்
மலை
உயிர்
இவையுடன் காடு
காட்டின் பகல்
பின் வந்தது
பகலுக்குள்
மாபெரும் இரவை
இழுத்துக்கொண்டு
காலத்தினூடே
வலசை செல்லும்
வேழம்

எண்கள்

தெளிவானவை
வரையறுக்கத் தக்கவை
குழப்பங்களற்றவை
கூட்டக்‌‌கழிக்க
பெறுக்க வகுக்க
ஏதானவை

வரிசைக்கட்டி
நிற்கச்சொன்னால் மட்டும்
கண்ணாடி அறைக்குள்
பிம்பமென
செல்கிறது
ஒன்றிலிருந்து
இன்ஃபினிட்டி வரை

டிசெம்பரும்

செப்டம்பரும்
ஒரு பூவுடன்
தன்னை
இணைத்துக்கொண்டுவிட்டன

நவம்பர் ரெய்ன் என்று
நடுவில் நிற்பது
மழையுடன்
ஒரு ஆங்கிலப் பாடல்
வழி இணைத்துக்கொண்டது

மீதம் ஒன்பது
மாதம்
தேவை
ஒன்பது
இன்சொல்

பன்னிரெண்டு
இன்சொல்
சேர்ந்து ஒரு
வரியானது
பின்‌ எப்படியோ
ஒரு இன்மையின்
சொல்சேற
காலமானது முடிவற்று

என் சொற்கள்

சென்றுவிட்டன

அன்பின் கதையை
சொல்லப்போவதில்லை

வெறுப்பின் கதையோ
இல்லவே இல்லை

வெற்றித் தோல்விகள்
இம்மியும் கிடையாது

அழல்
மோகம்
காமம்
இன்னும்
இன்னும்
கீழ்மைகள்
இருக்கும்
திசைக்கூட திரும்பப்போவதில்லை

அறத்திற்கும்
நியாய நேர்மைகளுக்கும்
இதே கதிதான்

என் சொற்கள்
சென்றுவிட்டன
அணைந்தபின்
சுடர் எங்கு
சென்றதோ
அங்கு

காலம்

தள்ளியிருக்கலாம்

சிலரது
சூழ்ச்சியாக்கூட இருக்கலாம்

தனித்துவமான
தனிமனிதனாகக்கூட
நான் வந்தடைந்திருக்கலாம்

தேனெடுத்து வருவதற்குள்
காடு பற்றியெறிந்ததால்
வழிதறிய
பட்டாம்பூச்சியபைப்போலும்
இருக்கலாம்

இங்கு முட்டி
அங்கு முட்டி
நீர்வழிப்படூவும் புனைபோலிருக்கலாம்

எல்லாம் வல்லது அலைக்க
அலையும்‌ நீர் போல்
இருக்கலாம்

ஆனால்
எப்படியோ
போதும் என்று
அமர்ந்திருக்கிறேன்
இக்கணமெனும்
மாபெரும்‌‌ நிகழ்வில்

.........

பதறவேண்டாம்
உன்‌
இன்பங்களை
காலம்‌ பிடுங்கும் முன்

உன் சூழல்
பிடுங்கும் முன்

உன் எதிரிகள்
பிடுங்கும் முன்

உன் நிர்பந்தங்கள்
பிடுங்கும் முன்

உன்னைச்சார்ந்த
நீயல்லாத
வேறேதோ ஒன்று
பிடுங்கும் முன்

நீ சற்று பிடுங்காதிரு

நீயல்லாது 

எது பிடுங்கினாலும்

அது அப்படியே
நீடிக்கும்
என
வகுத்துள்ளது அது

நம்பு

.......

உன் கரம்

பற்றித்தான்
இங்கு வந்தேன்

கிளம்பவேண்டும்

உன் சொல்லின்
சுண்டுவிரலில்
என்னைக் கோத்துக்கொள்கிறேன்
அழைத்துச்செல்
காலத்தின்
விநோத வண்ணங்களுக்கு

........

இழப்பது எதுவானாலும்
கொள்வதும் வெல்வதும்
எதுவானாலும்
இத்துடன்
இக்கணத்தில்
என் பயணம்
முடிகிறது
என்னை சூடி
அமர்ந்திருக்கும்
இந்நிலம் நோக்கி
மலைவராது
கடல் வராது
வானம் வராது
கான் வராது
வழிதவறிய‌ பட்டுப்பூச்சி
ஒன்று வரக்கூடும்
பிரபஞ்சத்தின்
மௌனமான நிறங்களை
வண்ணமொன்றின்  பிசிறில்
விழுநட்சத்திரம் ஒன்றை
சிறகடிப்பின் இடையே
யுகங்களை
சுமந்தபடி

.......

இந்த இன்பங்கள்
சலித்துவிட்டன
பெருமழைநோக்கி
நெஞ்சு விரித்து
நிற்கிறேன்
என் மௌனத்தின்
காலங்களை
ஊடறுக்க
ஒரு பெருந்துன்பம்
ஒன்றை
அவிழ்க்கிறாய்

.......

நாணயம்
பணம்
மதிப்பு
பொருள்
வெற்றி
பாதுகாப்பு
கடமை
தொழில்
ஈட்டல்
இழத்தல்
வெற்றி
தோல்வி
அடக்குதல்
அடங்குதல்
பழி கேலி
பாவம்
புண்ணியம்
பொய்
உண்மைப்பொய்
பொய்யுண்மை
இவையும்
இவை சார்ந்து
விரியும் பெரும்பாலையின்
சொற்களை
ஏதும் பேசுவதாயின்,
மன்னிக்கவும்

என்னோடு
நீங்கள்
பேசவேண்டாம்

.......

அவள்
போர்வை
மட்டும்‌ உள்ளது

நேற்று
இதுனுள் அவளிருக்கிறாள்
என்பது
போதுமாயிருந்தது

மறுநாள்
இதனுள்‌ அவளிருந்தாள்
என்பது
போதுமாயிருந்தது

மறுநாள்
இதனுள் சற்றுமுன் வரை
அவளிருந்தாள்
என்பது
போதுமாயிருந்தது

மறுநாள்
அதனுள்
ஒரு நட்சத்திரம்
விழுந்தது
போதுமாயிருந்தது

மறுநாள்
அது
ஒரு‌ போர்வையாக
எஞ்சியது

மறுநாள்
போர்வைக்கும்
என்
போதும் போதாமைகளுக்கும்
எவ்வுறவுமில்லாமல் போனது

மறுநாள்
நான் இல்லை
அழிந்த நினைவின்
கறையொன்று
எஞ்சியது
சலவைநாள் வரை

........

நண்பனே
நாளை நாளைக்குத்தான்
வரும் அல்லாவா
நேற்று மீண்டும்
வரவே வராதல்லவா

நாளையையும் நேற்றையும்
பார்த்து பார்த்து
இக்கணத்தை
ஓரளவு சரிசெய்யலாம்தான்

ஆனால் இக்கணம்
என்பது
யாரின் உதவியின்றி
எவ்வித பிரயத்தனமுமின்றி
அவ்வளவு பூரணமாய்
ஆதியிலிருந்து
அந்தம் வரை நீண்டு
அதன் புகைமூச்சுக்காற்றாய்
வீற்றிருக்கிறது
நண்பா
கடலில் சிறுமீன்
விடும் மூச்சுக்குமிழுபோல்
அழிகிறது
நம் சஞ்சலங்களின் இன்று

........

நாடி கண்டுகொண்டேன்
ஸ்தூலங்களை
மீறிய
உண்மைகளை

சொற்களைக்
கடந்து நிற்கும்
அறிவை

மௌனத்தால்
நிறைந்திருக்கும்
இருப்பினை

உயிர்நிலத்திற்கப்பால்
எங்கோ செல்லும்
நதியை

.......

பசுகொண்டது

மந்திகள் கொண்டன
கிளி கொண்டது
பார்வையில் விழும்
மரமெல்லாம் கொண்டது
சன்னதிக்கூரையில்
முட்டைக்குள் உறங்கும்
பறவைக்குஞ்சு கொண்டது
சன்னதியின் மணமறிந்த
உயிரெலாம்‌‌ கொண்டது
இருகால் கொண்டலையும்
ஒன்பது வாயில்
கண்ணீர்ப்பிண்டம்
காத்துள்ளது
பிச்சைக்காக

.........

கடைசியில்
ஏந்தியிருந்த
பிட்சைப்பாத்திரத்தையும்
ஒழிந்தேன்
எஞ்சியது உடல்
ஏந்தியிருப்பது
மனம்

........

உன்னைக் கண்டபின்
எல்லாம் ஒழிந்தேன்
என்னிடம்
பிச்சைக்கேந்துகிறாய்
கொடுக்க
உடலுண்டு
மும்மலமுண்டு
உயிருண்டு
மனமுண்டு
கொண்டபின்
விட்டுச்சென்றாய்
எஞ்சியதை

.......

இதோ எஞ்சிய உறவு
உலகுடன் கடைசி
பந்தமென்று
விட்டேன்

இதோ கடைசி நாணயம்
உலகுடன் கடைசி
பற்றென்று
விட்டேன்

இதோ கடைசி ஆடை
உலகுடன் கடைசி
வேடமென்று
விட்டேன்

இதோ கடைசி மூச்சு
உலகுடன் கடைசி
சொல்லென்று
விட்டேன்

இதோ கடைசிப் புத்தகம்
உலகுடன்‌ எஞ்சிய
அறிவென்று
விட்டேன்

ஏந்தினேன் பிட்சைக்கு
பிச்சைக்காரனிடம்

எது விதைக்குள்
காடென்றுரைகிறதே
எது பூத்தும்பியின்
சிறகில்
வண்ணமென்றாகியதோ
எது துளியை
நதியாக்கியதோ
எது அசைவற்றதோ
எது அசைவின்மை கொள்ளாததோ
எது எஞ்சுவதோ
எது நிறைந்திருப்பதோ
எது ஒளியோ
எது இருளோ
எது கருவுரைவதோ
எது கருவோ
எது பிட்சைப்பாத்திரமோ
எது பிட்சைப்பொருளோ
எது ஏந்திய கைகளோ

அதுவே விழுந்தது

......

கருவினுள்

சஞ்சலமில்லை

கருவினுள்
சந்தேகமில்லை

கருவினுள்
துக்கமேதுமில்லை

இருப்பது
உயிர்ப்பும்
இருப்பும்
மட்டும்

........

சூரியன்
காயும்
இப்பொழுதிலும்
சந்தேகத்தின்
துளிநீர்
சொட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது

துளியை தூர்க்க
ஆகும்
ஒளியால்
மட்டும்

.........

செய்வதற்கொன்றுமில்லை
என ஆனபின்
உன் மலையை
அடைந்தேன்
வனமெது
மலையெது
மரமெது
வானெது
மண்ணெது
நீயெது
நானெது
என அறியமுடியாவண்ணம்
விற்றிருந்தது
உன் மலை

.........

நோய்மையின்
திரளொன்று
ஆறென
ஒழுகிச் செல்கிறது
உன் மலை
நோக்கி
பிறழ்வுகள்
துறத்த
உய்யும் வழியறியா
உயிர்ப்பெருக்கு
மூம்மலம்
சுமந்தலையும்
முழுமையறியா
மூடர்க்கூட்டம்
அண்டத்தை
அடக்கிக்கொள்ளும்
கருவுக்குள்
இச்சிற்றுயிர்களும்
ஒடுங்கட்டும்

........

யாசித்தவையெல்லாம்
வீணென்று
கண்டு
கையேந்துகிறேன்
பிச்சைக்காரனிடம்
ஈயும் கரங்கள் உன்னது
பிட்சைக்கேந்திய கரம்
என்னது
என்னையே பிட்சைப்பொருளாய்
ஈந்தாய்
இப்பேரண்டப் பிட்சைப்பாத்திரத்தில்

..........

எத்தனை
ஜென்மங்களோ

எத்தனை
பிறப்புகளோ

எத்தனை
உயிர்களோ

எத்தனை
வாழ்வுகளோ

எத்தனை
யுகங்களோ

எத்தனை
உலகங்களோ

காலம்காலமாய்
காத்திருக்கின்றன
அழிந்துபோவதற்காக
தடமின்றி கரைவதற்காக
ஒப்புக்கொடுத்தபின் நிகழும்
மரணத்திற்காக

காலம்காலமாய்
காத்திருக்கின்றன
நித்யத்தின் சன்னதியில்

........

திராத்தின் பொம்மை

 திராத்தின் பொம்மை

திராத்திற்கு வயது ஏழு மாதம். அவனுக்கு ஒரு பொம்மை வாங்க வேண்டும் என ஒரு‌ பொம்மைக் கடைக்குள் நுழைந்தேன். பெரும் பெரும் கரடி பொம்மைகள். கரடி எப்பொழுது செல்லத்தின் குழந்தமையின் சின்னமானது தெரியவில்லை. பொசு பொசுவென சின்னதும் பெரியதுமாய் அத்தனை டெடி பொம்மைகள்.

'குழந்தை வாயால் கடிக்கையில் வாய்க்குள் முடி சென்றுவிடும்' என்றாள். சரிதான். பன்றிக்குட்டிகள், குரங்கு பொம்மைகள், பரியதும் கூர்ங்கோட்டதுமான யானை செல்லபுஜ்ஜி என கொஞ்சத்தக்க ரூபம் கொண்டிருந்தது. புலி சாந்தமாய் அமர்ந்திருந்தது. பெங்குயின் பொம்மையைப் பார்த்த போது, அதனை வாங்க வேண்டும் என ஆவலானேன். அன்டார்டிக்கவில் ஆளற்ற வெறுமை நோக்கி நடந்து செல்லும் பெங்குயின் பற்றிய ஒரு இமேஜ் மனதில் எழுந்தது‌. பின் அது எனக்கான பொம்மை, திராத்துக்கானதல்ல என விட்டேன். இத்தனை சிறு குழந்தைக்கு கடிப்பது போல் பொம்மை சாங்க வேண்டும் எனத் தேடினோம், கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் கரடி பொம்மைகளையும் அவை அளிக்கும் கதகதப்பையும் 'நான் இருக்கிறேன்' என நம்மை உரசிக்கொள்ளும்‌ இதத்தையுமே பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.

திராத்தை கையில் வாங்கிக்கொண்ட போது இயல்பாக வந்தான் என்னிடம். மடியில் அமர்த்திக்கொண்டேன். அந்த கணத்திற்கு நான் தயாராகவே இல்லை. பாடவேண்டும்‌ போலிருந்தது. தெரிந்த இரண்டு ரைம்ஸை பாடினேன். திராத்திலிருந்து வெகு தூரத்தில் இருந்தது அந்த ரைம்ஸ். இவனுக்காக ஒரு புதிய பாடலை இதுவரை எழுதப்படாத ஒரு வரியை எழுதவேண்டும் என்றிருந்தது. இப்படி பாட வேண்டும் என இதற்குமுன் தோண்றியது, ஒரு சிறு குன்றின் உச்சியில் அமர்ந்து பெரும் ஏரியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது. அத்தனை அழகு.

திராத்தின் அம்மா ஒரு பொம்மையைக் கொண்டு வந்தார். அது ஒரு பைக்கை ஓட்டும் சிறுவனின் பொம்மை. சிறு பட்டனை அழுத்தினால், வீல்களில் வண்ண வண்ணமாய் ஒளிற சற்று ஓடிச்செல்கிறது பைக். திடீரென முன் வீலை தூக்கி வீலிங் செய்கிறது. வீலிங் செய்தவண்ணம் வட்டமிடுகிறது. வண்ணங்களும் வட்டமிட ஒளியில் சிறு நடனம் நடக்கிறது. பின் புலத்தில் ஒரு இசையுடன் இவ்வளவும் நடக்கிறது. ஒரு சிறு இசை, ஓட்டம் மட்டுமில்லாமல் வீலிங் வேறு, அத்துடன் வண்ணங்களின் எழில்நடம்‌.  அந்த சிறு பொம்மை நம்பிக்கையளித்தது. மானுடம் வெல்லும் எனும் நம்பிக்கையை. அன்பின் நீர்மை நிறைந்த வெறுப்பின் சுவடில்லாத ஆயிரம் பௌர்ணமிகளின் வெளிச்சம் நிறைந்த ஒரு நிலத்திற்கு   திராத்தின் பைக் அழைத்துச் செல்லும் உங்களை. 

சின்னூண்டு காலம்

 திடுதிப்பென்றோ

தடதடவென்றோ
படபடப்பாகவோ
முந்தும் வெறியுடனோ
வெல்லும் ஆசையுடனோ
கொள்ளும் இச்சையுடனோ
எதையும் செய்ய வேண்டாமே

ஒரு மலரைப் பார்த்தபடியே
அந்தியைக் கடப்பதுபோல்
இந்த சீன்னூண்டு காலத்தைக்
கடந்துவிடலாமே

காலத்தை அழிப்பது

 சுந்துவுக்கு

தலையில் அடி

ஆட்டோவைக்கூப்பிடு
ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடு

தையலைப்போடு

அழுது கணத்த முகத்துடன்
ஒரு தூக்கத்தைப்போடு

பின் முழித்துக்கொண்ட
சுந்து சிரித்தது
துக்க நெடியெல்லாம்
கலைய ஆஸ்பத்திரியும்
சற்று சிரித்தது

உலகில் ஒரு உயிரும் அறிந்திராத
தூரத்தில் நிற்கும்
தள்ளிவிட்ட சின்னுவை
சுந்து சிறுகரம் நீட்டி
அழைக்கிறது
சின்னு அழுதது

விழுந்து உடைந்த
காலம் அவ்வளவு
குஷியாய் அழிந்து
மறைந்தது

விலகிப் பெருகும் படைப்பு

 

மேலுள்ளது மிக்கலாங்கலோவின் ஓவியம், வாட்டிக்கன் ஸிஸ்டின் சாபலின் கூரையில் உள்ளது. டாவின்சி கோட் படத்தில் இந்த சாப்பல் காட்டப்படும். 

பதினாறாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும்‌கலைஞன். இவ்வோவியத்தில் உள்ளது, ஆதாமுக்கு கடவுள் உயிர் கொடுக்கும் தருணம். உயிர் கொடுத்த பின்பான அடுத்த நொடி. படைப்பை உருவாக்கியபின் நிகழும் ஒரு விலகல் என்று கூட தோன்றும். படைப்புக்காக படைப்பாளி வேறொன்றாக மாறி பின் தானாக‌ மாறும் ஒரு கணம். படைப்பு வேறொன்றாக தனித்து நிற்கிறது.

ஆதாம் இப்புள்ளியிலிருந்து ஏதேன் தோட்டத்தில் அலைகிறான். ஏவாளை அறிவுக்கனியை சுவைக்கும் படி பாம்பொன்று தூண்டுகிறது. ஆச்சர்யம் என்னவெனில் உலகம் முழுவதும் கடவுள்‌படைப்புதான். அப்பாம்பும்‌ கனியும் கூட கடவுள் படைப்புதான். அக்கனியை உண்டதும் தங்கள் நிர்வாணத்தை உணர்ந்து இலைகளால் தங்களை உடலை மறைத்துக்கொள்கிறார்கள் (ரொம்பவும் ஆழமான தருணம் இது).     அறிவுக் கனியை சுவைத்ததற்காக ஏதேன் தோட்டத் தி லிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார்கள்... பின் வரும்‌ஓவியம்  வெளியேற்றத்தை காண்பிக்கிறது. வலியிம் வேதனையும் அவமானமும்....

பின் ஒட்டு மொத்த மானுடமும்‌‌பெருகுகிறது. வஞ்சமும் பாவமும் சுமந்த மனிதர்களை கடவுள்‌கோபம் கொண்டு ஒரு முறை நீர் பிரளயத்தை உருவாக்கி அழித்து, ஆப்ரகாம் என்பவனை மட்டும் மீட்டெடுத்து பெருகச் செய்கிறார். ஆப்ரகாமின் குடும்பம் அளித்த உணவை ஒரு முறை முகர்கிறார் கடவுள். அதில் எதை உணர்ந்தார்? வஞ்சம்‌ பழி பொறாமை, இவற்றுக்கிடையில் அன்பு? மானுடத்தை கைவிட்டார் கடவுள். 

இத்தனைக்குமான துவக்கம் மிக்கலாஞ்சலோ வின் அவ்வோவியத்தில் இருக்கும் ஒரு கணம்...

ஆதாம் தன்னை இயக்கும் சக்திகளின் முன் ஒப்புக்கொடுத்தவனாக, தன்னை இயக்கும் சக்திகளைப் பற்றி அறியாத குழந்தையாகக் கிடக்கிறான். கடவுளின் முகத்தில் படைப்பை நோக்கும் Inquisitiveness இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. உருவாகி நிற்பதை நோக்கும்  குழப்பம் என்றும் தோன்றுகிறது. வருவது அறிந்ததால்  கனிவும் கூட என்று தோன்றுகிறது. ஆதாமின் முகத்தில் ஏதுமறியாதவனின் பாவனை - ஆம் ஏதுமறியாதவர்கள்தான் நாம்.

இது இன்று ஜெயமோகன் தளத்தில் வெளியான ஒரு கட்டுரையின் முகப்படம். அதாமின் உடலைப் பார் - சுற்றிலும்  ட்ரிங்க்ஸ், பர்கர் பெட்டி, கையில் டீவி ரிமோட், ஃப்ரெஞ்ச் ஃப்ரைஸை நுகர்வுக் கடவுள் கொடுக்கிறார். ஆதாமின் முகம் உணர்வற்றதாக இருக்கிறது, காலத்தைப் பற்றி ஏதுமறியாதவனாக கொடுக்கப்படுவதை, திணிக்கப்படுவதை நோக்கி கை நீட்டுகிறான். ஆனால் மெக்டி கடவுளின் முகத்தில் தவழ்வது ஒரு 'vicious smile'.

எனது படைப்புகள்

சொல்வனத்தில் வெளியான எனது சிறுகதைகள்,

லீலாதேவி

அப்பால்

பூரணம்

திருநடம்

படைத்தல்

திருக்கூத்து

உள்ளிருத்தல்

யானை வெரூஉம்

வெந்துயர்க் கோடை

உதிர்தல்

பிரதி

நதி

பதாகையில் வெளியான எனது சிறுகதைகள்,

அகம்

வான்நீலம்

அந்தப் புலரியின்
நிறப் பிரளயத்தின்
முன்
உயிரற்று
நிற்கையில்
தூரத்துப் பறவைக்குரல்
விடுவித்தது
நிறத்தை சுழித்து
கலவையாக்கும்
கண்ணீர்த்துளிகளை

மாலையை
வழியனுப்ப வந்த
சிறுமியின்
கண்களில்
மிகச் சின்னதாய்
ஒரு சிறு‌உலகமும்
அதில் ஒரு துளியாய்
நீர்மையில் நிறம்கரையும்
புள்ளியென
சூரியனும்

ஒரு பழுத்த இலை
விழுகிறது
அந்தியின் மஞ்சள் நிறத்தில்
சாம்பல் நிறப்
பறவையொன்று
கண்ணுறுகிறது
விழும் அந்தியை
அந்தி தரை தொடுவதற்குள்
வந்து கவிந்துவிட்டது
இரவின் பெருஞ்சிறகு

வெந்துயர்க் கோடை - சிறுகதை

 சொல்வனம் இதழில் பிரசுரமாகியிருக்கும் என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

வெந்துயர்க் கோடை

யானை வெரூஉம் - சிறுகதை

சொல்வனம் இதழில் பிரசுரமாகியிருக்கும் என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

யானை வெரூஉம்

உள்ளிருத்தல்- சிறுகதை

சொல்வனத்தில் எனது சிறுகதை, அதன் இணைப்பு,

உள்ளிருத்தல்

திருக்கூத்து - சிறுகதை

 சொல்வனத்தில் வெளியான என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

திருக்கூத்து

தன்னளவில் ஒரு முழுமையான வடிவம் இக்கதைக்கு உண்டு. அதே நேரம் திருநடம் எனும் சிறுகதையின் நீட்சியாகவும் வாசிக்கலாம்.

படைத்தல் - சிறுகதை

சொல்வனத்தில் வெளியான என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

படைத்தல்

திருநடம் - சிறுகதை

சொல்வனத்தில் பிரசுரமான என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

திருநடம்

மழைப்பறவைகள்

ஆகாசச் சிறகடிக்கின்றன
பூமி மெல்ல
எழுகிறது
ஏன் எது என்ற
திசையின்றி
கேள்வியன்றி
ஒளி சென்றமைகிறது
ஆயிரமாயிரம்
அண்டம் நிறைத்து
ஒழுகும்
மழைத்துளிகளில்

பூரணம் - சிறுகதை

சொல்வனத்தில்‌ பிரசுரிக்கப்பட்ட என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

பூரணம்

அப்பால்

 சொல்வனத்தில் வெளியான மற்றொரு சிறுகதை, அதன் லிங்க்

அப்பால்

லீலாதேவி - சிறுகதை

 சொல்வனத்தில் வெளியான என் சிறுகதையின் இணைப்பு,

லீலாதேவி சிறுகதை

சிறுகதை

 பதாகையில் என் சிறுகதை,

வான்நீலம்

கிளையமர்ந்த புள்ளொன்று

உதிர்த்தது
அந்நாளின்
முதற்சொல்லை

பின் காடெனப்
பெருகிற்று
சொல்
மழையென
கொட்டிற்று
சொல்
கடலெனத் தேங்கியும்
நதியென ஓடியும்
முயங்கி
சேர்ந்து
பிரிந்து
கைமீறிப்
பெருகிற்று
சொல் எனும் விதை

பின்
இரவின்
கடைசி உயிர்
ஓயாது உழட்டிற்று
ஒற்றை சொல்லை
மந்திர உச்சாடனமென
கடலும் நதியும் மழையும்
எஞ்சிற்று
ஒரு துளி நீராக

அவ்வொரு சொல்
ஓய்வதைக் காண
அங்கு யாருமில்லை
காலம் அந்நாளை
முதுகுப் பையில்
சுமந்து
அடுத்த யுகம்
சென்றுவிட்டது

இந்த வானத்தின்

கீழ் இருக்கும் 

கோடானகோடிகளில்
உனக்குக் கொடுக்க
என்னிடமிருக்கும்
ஒரு சிறு மின்மினிப்பூச்சியை
உச்சிவெயில் பொழுதில்
உன்னிடம் நீட்டுகிறேன்

பூமியின் மறுபாதியின்
பேரிரவில்
ஆயிரம் மின்மினிகள்
சிறகடிக்கும் சிறு எல்லையின்
ஆயிரம் சொற்களாய்
ஆயிரம்‌ சூரியன்களாய்
ஒளிர்வதை
உனக்குக் காட்டும்
மந்திரச் சொல்லை
உன் கையிலிருக்கும்

ஒளியற்ற மின்மினி

உரைக்கட்டும்

அமைதியில் விழுந்து

வழியும் மழை

எச்சொல்லுமின்றி
மெல்லப் படியும்
இரவுப் பனி

மோனத்துடன்
விழுந்து உடையும்
வெயில்

சுவடின்றி
உயிர்ன்றி
உடலின்றி
அலையும் காற்று

யுகங்களாய்ப் பிறந்த
கோடிச் சொற்களில்
ஒன்றையும்
கேளா உரைக்கா
மலைகள்

இவற்றினூடே
ஒழுகிச் செல்கிறது
பெருங்காலம்
பல

பல சிறுவாழ்க்கை

பல சிறுவாழ்க்கைகள்

துளிக்‌கடல்

உன் முன்

ஒரு துளி
அனலை வைக்கிறேன்

ஒரு துளி பனி

ஒரு துளி இரவு

ஒரு துளி கண்ணீர்

ஒரு‌துளி புன்னகை

ஒரு துளி தயக்கம்

ஒரு துளி காதல்

ஒரு‌ துளி மலர்

ஒரு துளி உதயம்

ஒரு துளி மழை

ஒரு துளி ஆசை

ஒரு துளி வெறுப்பு

ஒரு துளி ஆனந்தம்

ஒரு துளி சலிப்பு

ஒரு துளி பெண்மை

ஒரு துளி ஆண்மை

ஒரு துளி குழந்தைமை

ஒரு துளி நட்பு

ஒரு துளி உறவின்மை

ஒரு துளி வானம்

ஒரு துளி இல்லம்

ஒரு துளி காமம்

ஒரு துளி ஆதரவு

ஒரு துளி கைவிடுதல்

ஒரு துளி துரோகம்

ஒரு துளி பொய்

ஒரு துளி கொலை

ஒரு துளி இரத்தம்

ஒரு துளி வஞ்சம்

ஒரு துளி தத்தளிப்பு

ஒரு துளி நிலைகொள்ளல்

ஒரு துளி மரணம்

ஒரு துளி வாழ்க்கை

ஒரு துளி சரணைடைதல்

ஒரு துளி கனவு

ஒரு துளி வானவில்

ஒரு துளி அழகு

ஒரு துளி கோரம்

ஒரு துளி கீழ்மை

ஒரு துளி ஊடல்

ஒரு துளி பிரிவு

ஒரு துளி தனிமை

ஒரு துளி முதல் முத்தம்

ஒரு துளி கடைசி முத்தம்

ஒரு துளி விடைபெறல்

ஒரு துளி மறதி

ஒரு துளி நினைவின்மை

ஒரு துளி உருமாற்றம்

ஒரு துளி ஆழம்

ஒரு துளி சலனம்

ஒரு துளி கடத்தல்

கடலிலிருந்து
எழும் அலைத்துமிகள்
கடலினதே அல்லவா?

என் சிறுகதை

 பதாகை இதழில்‌ என்‌ முதல் சிறுகதை வெளியாகியுள்ளது. அத‌ன் இணைப்பு கீழே,

அகம்

சலனமாகாத காதல்

மண்டியிடுங்கள் தந்தையே நாவல் வாசித்தபின் எஸ்.ராவிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அது எஸ்.ராவின் தளத்தில் வெளியாகியுள்ளது. அதன் லிங்க் கீழே.

சலனமாகாத காதல்

நடனம்

புற்களைப் போல்
இலைகளைப்போல்
இலை சூடிய விருட்சம் போல்
பட்டாம்பூச்சி போல்
மண்புழு போல்
பறவைகள் போல்
பெருங்கடல்‌வாழ்
மீன்களைப்போல்
வால் குழைக்கும்
நாய்களைப்போல்
பெருங்காது உலற்றும்
யானைகளைப்போல்
தினம் தினம்‌
கணம்‌கணம்
மலரும் மலர்களைப்போல்
இச்சிறுடலுக்கு
எது சாத்தியமோ
எந்த அசைவுகள்
நடனமாகிறதோ
அவற்றைக் கொண்டு
நடனமிடுவதன்றி
செய்வதற்கு
ஏதொன்றுமில்லை

அணிதலும்‌ கலைதலும்

 உன் கொலொசொலிதான்

பூமியை ஆக்கியது
ஜீவராசிகளின் மூச்சாகியது
மானுடரின் கண்ணீரும்
நகையும்
முரண்களும்
பாவங்களும்
சலனங்களும்
எல்லாம்
எல்லாம்
உன் கொலுசொலியாய் கேட்கிறது
இப்பூமியின்
கடைசி மூச்சு
உன் கொலுசைக்கலைந்து
உன் மேஜையில்
சரித்து வைப்பதான
கடைசி ஒலி

கைவிடுதல்

இந்தக் காலையில்

இதன் ஒளிக்காக
இதன் மௌனத்துக்காக
இதன் பறவைகளுக்காக
இந்த உலகம் சற்றெ சூடியிருக்கும்
பொருமைக்காக
வாசல் தெளித்தலின்
நீர்‌ஒலிக்காக
வளைத்து நெளித்து
பார்க்கும் ஒவ்வொரு தரமும்
வியப்பில் ஆழ்த்தும்
கோலமிடும் பல்லாயிரம்
கரங்களுக்காக
தூக்கம் களையாத
சிசுக்களின் கனவுச் சிறுநகைக்காக
பனியில் உடல் உதறும்
நாய் க் குட்டி க்காக
ஆயிரம் ஆயிரமாயிரமாண்டுகளாக
இப்பூமியை அறியும்
ஜீவராசிகளுக்காக

கைவிடுகிறேன்
இன்பம் என்றாகாத
ஒவ்வொன்றையும்

வானத்திற்கு

ஒழுங்கேது
வரையரையற்ற விரிவு
நிறம் இன்னதென
சொல்லமுடியாத
தன்மை
பெரும்கூரைமட்டுமா
அடிநிலமுமா
ஒரு பெரும்
சதுரமா
முக்கோனமா
என்ன வடிவுக்குள்
இத்தனை
கிரகங்கள்
அண்டங்கள்
இந்த வரம்பற்ற வானத்தில்தான்
அவ்வளவு ஒழுங்காய்
ஒரு குருக்குவெட்டுக்கோடாக
அமைத்துக்கொண்டு
சிறகடிக்கிறது
ஒரு புற்கூட்டம்

இவ்வந்திக்குள்

கடல் நோக்கிச் செல்லும்
பறவை
கடல் மூழ்கும்
சூரியனின்
செம்மை சூடிற்று
அலைசரிகை
எங்கும்
செம்மையொளி
அலைத்துமிகள்
தீத்துளியென ஒளிர்ந்து
பின் நீரானது
கரை நிற்கும்
அவள் தீச்சுடரென
அம்மாலை
பற்றி எரிந்தது
ரம்மியமான செஞ்சுடரென

விருட்சங்கள்

மண் துளைத்து
வேர் வளர்கிறது
இலைகள் வெளி துளைத்து
காலூன்றி நிற்கிறது

கடல் பெரும் கூரையென
அந்தரத்தில்
தளும்பி‌ நிற்கிறது

மீன்கள்
ஏரியின் ஆழத்திலா?
வானின் விரிவிலா?
வலசைப் பறவைகள்
வானின் மேலா
கடலின் கீழா

பூமியை விரித்து
கூரை ஓவியமென
பதித்துவிட்டிருக்கிறார்கள்
வானம் கால் எட்டா
தூரத்தில்
பெருநிலமென
விரிந்துள்ளது

மேகம் கிழித்து
கீழ்நோக்கி விழுகிறது
ஒரு தலைகீழ் உதயம்

 ஒரு கணத்தை

என்ன செய்வது
இக்கணத்தை என்ன
செய்வது
ஒரு மலையின் விரிவுடன்
ஒரு மழைத்துளியின்
எளிய கணத்துடன்
ஒரு துளி ஒளியெனத்
தலும்பும்
ஒரு பெரும் எழும்பி
நிற்கும்‌அலையென
ஒரு மழைமேகக் கூட்டமென
மேல் கவிழும்
இக்கணத்தை
என்ன செய்ய?
ஒரு மலரை சூடிக்
காட்டுகிறாய்
அப்படியே இக்கணத்தையும்
எக்கணத்தையும்
ஒரு மலராக்கி சூட்டுவதன்
சூட்டிக்கொள்வதன்
எளிய சூட்சுமத்தையும்

 வண்ணத்துப்பூச்சிகள்

வண்ணமானது
பூக்களின் வண்ணம்
பருகி என்றாள்

பின்
கூந்தல் காற்றாடத் திரும்பி
வண்ணப்பூக்கள்
வண்ணமானது
வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் வண்ணம்
உண்டு
என்று சிரித்தாள்

ஆம்
வண்ணங்கள் பறப்பவை
வண்ணங்கள் மலர்பவை
வண்ணங்கள் சிரிப்பவை
வண்ணங்கள் வண்ணமயமானதன்
கதையை மட்டும்
நாம் சொல்லிக்கொண்டே இருப்போம்

 நீ அலுங்காத போது

காற்று அசைக்கிறது
கொலுசின் சிறுமணிகளை

காற்று அசையாத போது
மெலும் மென்மையாய்
அசைக்கிறது
உன் நடை

அச்சிற்றொலியின்
தூண்டில் வீச்சுக்கு
மனம்
எழுகிறது
ஆழ் கடலில்
நீண்டு தொடும்
கதிர்க்கரங்கள்
நோக்கி எழும்
கனவுக் குமிழிகளாய்

தத்வமஸி

 பிரபஞ்சத்தில் ஒரு புள்ளி

ஒற்றைப் புள்ளியே பிரபஞ்சம்

கடலில் ஒரு துளி
ஒற்றைத் துளியே கடல்

காட்டில்‌ஒரு மலர்
காடே ஒரு மலர்

மலையில் சிறு கூழாங்கல்
கூழாங்கல்லே ஒரு மலை

வானில் ஒரு புள்
வானமே ஒரு புள்

இச்சொல் அடுக்கில்

நான் எது
எது நான்

 சிறுமியாய்

கன்னியாய்
பெண்ணாய்
பின் முதியவளாய்
நாள் தவறாது
பூப் பரித்து
சாமிக்கு இட்டவள்
விண்ணுலக வாயில் நின்று
பூமி நோக்கினாள்
உலகை சூழ்ந்த நீர்
இதழாகவும்
நடுவில் அமைந்த
நிலம் மகரந்தச்செரிவெனவும்
ஒரு மலரைக் கண்டாள்
பின் குதிங்கால் பட்டு
கொலுசொலிக்க
உள் சென்றாள்
விண்ணுலகின்
தன் முதல்நாள்
அன்றாடங்களுக்குள்

 எட்டிப் பூப்பரிக்கும்

சிங்காரப் பெண்ணே
நுணிக்கால் பாதம்
நிலம்விட்டெழவில்லை
இறக்கைகளும்
முளைக்கவில்லை
நீண்ட உன் கைகளில்
சரிந்து மேல்விழுந்து ஒலிக்கும்
வளையலன்றி வேறு
இசையெழவுமில்லை
ஆனாலும்
விண் நுன் கைகள்
சமைத்த பூக்கள்
உன் இத்தனை அருகாமைக்கும்
கிளை நீங்காத குருவி
இலை தன் உள்ளங்கை ஏந்தி
நடன பாவனையில் உன் மேல்
உதிர்க்கும் நீர்த்துளிகள்
மேலும்‌ மேலும்
நீ

மாலைச் சிறு நடையில்

சற்று நின்றவள்

ஸ்தம்பித்துப்போய்ச்
சொன்னால்
"வானம் என
ஒன்று இல்லையல்லவா"
"ஆம்"
"நாம் காண்பது நிறம்
மட்டுமல்லவா"
"ஆம்"
"நிறம் என்பது
கண்கள் காண்பது அல்லவா"
"ஆம்"
"கண்கள் இல்லாவிடில்
இவையனைத்தும்
எவ்விதமோ
இருக்கும் அல்லவா"
"ஆம்"
"நாம் காண்பது
நம் உலகமல்லவா
நாம்‌‌ காண்பது
ஒரு உலகம் மட்டுமல்லவா"
"ஆம் கண்ணே
இல்லாத வானின்
கீழ் நாம் நம்
கால்வேண்டும்
சிறு நிலத்தில்
இச்சிறுடலோடு
இக்கண்கள் எட்டித்
தொடும் காட்சிகளோடு
பல்லாயிரம் கனவுகளோடு
காதல்கொண்டுள்ளோம்"

ஆயிரம்

கிளை பரப்பி
கோடி இலை
விரித்து
கணமும்
அசைவின்மையறுத்த
பெருவிருட்சம்
ஒன்றின் கீழ்
அசைவின்றிக்
கிடக்கிறது
காற்று உண்ணும்
பாறை

நதியின் கைகள்

கச்சிதமாய்
கற்களை
செதுக்குவதில்லை

சந்தோஷமான ஒரு
சிறுவனைப்போல
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
நதி

மிகச்சரி சமமான

எடையுள்ள
கூழாங்கற்களை
எங்குக்‌கண்டடைவாய்?
நம் துலாபாரமுள்
நடுவில்
ஓயப்போவதேயில்லை

அன்பைக்‌ குறிக்க

ஆயிரம் சொற்களிருந்தும்
இனி அவை வேண்டாம்

எண்கள்
எண்கள்
சந்தேகமற்றவை
பசப்பிலாதவை
பொருளின் எடையை
நீரின் அளவை
தூரத்தை
காலத்தை
விசையை
வேகத்தை
மின்சாரத்தை
பொருளின் மதிப்பை
நிலத்தை
மழையை
அண்டங்களுக்கிடையான
தூரத்தை
அளந்துவிடும் எண்
அன்பினை அளந்துவிடாதா

இத்தனை மில்லி‌
அன்புக்கு
அதே அளவு
அளந்து கொடு போதும்
எண்கள்
எப்படியாவது
சிக்கல்‌களை எல்லாம்
தீர்த்துவிடும்

நம் சிக்கல்கள எல்லாம்
அன்புச்சிக்கல்கள்தானே

 நாம் ஏன்

வெவ்வேறாக
உணர்கிறோம்
எப்போது தனிப்பட்டுப்போனோம்
எப்படி தனியர்களானோம்
நம் உணர்வுகள்
மற்றவர்களால்
உணரப்பாடாமல் போவது
எங்ஙனம்
எப்படி எதிரெதிர் உணர்வுகளை

சூடி களம்‌நிற்கிறோம்
நாம் காணத்தவறுவது
நாம் அறியாமல்‌ இருப்பது
நாம் உணராமல் இருப்பது
எதை

என் கண்ணீர்
அர்த்தமற்றது என்றுவிடாதே
ஒரு துளிக் கண்ணீரை
ஆயிரம் பொருக்குகளாக்கி
ஒரு பொருக்கில்‌ உறையும்
பசப்பினை மட்டுமாவது
உணர்

நம் உணர்வுகள்
ஒன்றாகட்டும்

அதிகாலை

ஒரு மென்மொட்டுப்
புன்னகயுடன்
கண்மலரும்
குழந்தை

அதிதூரத்து
கதிரொளியில்
பூக்கும் சிறு மென்மலர்
மலரலுங்காமால் ஆடும்
பட்டுபுச்சியின் வண்ணங்கள்
வண்ணங்களைக் கண்டு
துள்ளி ஆடும்
சிறு நாய்க்குட்டி
கொக்குக்கு முது காட்டி
சேற்றில் புரளும் எறுமை
பேசிவிட்டு ஓடித்துரத்தும்
அணில்
இன்னும் மறுபக்கம்
சென்றிராத நிலவு
அதிதூரத்தில் ஒரு நட்சத்திரம்
மழைத்தேக்கத்தில் கண்ணறியா

கோடி உயிர்கள்

கணம்‌ கணமும்
ஓம் ஓம்
என எழுகிறது யாவும்

நாம் முத்தமிட்ட தருணங்கள்

களித்திருந்த காலங்கள்
ஊடி‌வெறுத்து சலித்து அலைந்து
பின்
முதற்துளி மழையென
நம்மில் நாம் பொழிந்த
பிரதேசங்கள்
கண்ணின் நீர்த்திரை
வழி மட்டும் காணக்
கிட்டும் ஓர் உலகம்
யாரும் காணா
தூரத்தில்
எத்தடமும் இன்றி
நம்மால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டு
நம்மை சிருஷ்டித்து
நாம்
நாம்
நாம்
நாம்
எனும் ஓர் வெளி
அங்குதான் நிகழ்கிறது
மானுடம்‌ கனவெனக்
கண்ட அனைத்தும்

காற்று அலைக்கிறது

படகினை
பிணைத்திருக்கும்
முடிச்சுகள்
நெகிழ்வாலானவை
நெகிழ்வுகள்
கைவிடுகின்றன
பற்றிய அனைத்தையும்
நீர்த் தலும்பல்
மட்டும் ஒலிக்கிறது
எல்லா திசைகளிலும் 

இந்த சிறு காலம்தான்

இந்த சிறு காலம்தான்
மலர்கள்
நம்மிடம்
விடைபெற்றுச் சென்ற
இப்பருவம்
வரண்ட நிலத்தின்
வெப்ப மூச்சு
அனலாக அலையாடும்
இந்த சிறு காலம் மட்டும்தான்

ஒரு புலரியில்
விண்ணுளவும் புள்
காணும்
அங்கிங்கு நீர் பூப்பதை
மலர்கள் அலையாடுவதை

முத்தங்கள்

பதிந்த
ஆயிரம்‌வடுக்களை
வருடுகையில்
மெல்ல உதிக்கும்
மலரெனெ
மேலெழுகிறது
துளியாய் எஞ்சிவிட்ட
அன்பின் கனமொன்று

விழிமயக்கு

சிறு கசங்கலாக

ஒரு நாள் படிந்த
உன் ஆடையுடன்
கொலுசில்லாத
கால்களுடன்
பணி முடித்த
சோர்வழகுடன்
இல்லம் மீள்கிறாய்

உதிர்ந்து கிளைமர்ந்த
கொன்றை
காற்று
வானம்
அந்தியின் கடைசிக் கிரணம்
மற்றும் காலம்
காத்துள்ளது
நீ அறியாமல்
கடக்கப்போகும்
அதிசயத்தை நிகழ்த்த

அறியமுடியாமையும் அழகும்

 

இதுவரை திரைப்படமெனெ எடுக்கப்பட்ட அனைத்தும் "மானுட நாடகம்" எனும் வகைமைக்குள் அடங்கிவிடும் அல்லவா? காதல் துயரம், உறவுகளின் அழகு, முறிவு, அழகு, ஆணவம், அடைதல், வெற்றி, சரிவு, கருணை, அறம், வீரம், வீழ்ச்சி  மீண்டும் மீண்டும் மானுடமும் அதன் உணர்வுகளும். வெறும் மானுடம் எனும் ஒரு வார்த்தைக்குள் அனைத்தையும் அடக்குவதில் சிறு அநீதி இருப்பதாய் தோன்றினாலும்..... மானுடத்தின் அடிப்படைக் கேள்விகள் மானுடம் மீறிய ஒன்ற்னை நோக்கியதுதான் அல்லவா? காலம், ஒட்டுமொத்தமாய் மானுடம் எனும் உயிர்த்திரளின் நோக்கம், எல்லையற்ற  வானம் நம்முள் எழுப்புவது ஒரு கேள்வியையும் தான்.

Terrence Malickக்கின் படங்கள் மானுட நாடகத்திலிருந்து பிரபஞ்ச நாடகம் நோக்கி ஊசலாடுபவை. Tree of Life அப்படியான ஒரு படம். ஒரு மரணத்திலிருந்து எழும் "God Where are you?" எனும் கேள்வியிலிருந்து திரை ஒரு பெரும் மாயவெளியாய் பிரபஞ்ச்சத்தின் தோற்றம் நோக்கிச் செல்லும். பின் மெல்ல ஒரு பறவை தரையிரங்குவது போல மீண்டும் மானுட  நாடகத்திற்குள் வரும். ஆனால் இப்போது நாம் காண்பது வெறும் மானுட நாடகமாய் இருக்காது. பிரபஞ்சத்தின் பெருந்திரை பின்புலமென  அதற்கு அமைந்து விட்டிருக்கும். இந்த ஊசலாட்டம் எந்த ஒரு கலையின் உச்சபட்ச சாத்தியம் என்றே கருதுகிறேன்.

"Voyage of Time" - பெயரே கவித்துவமானது , காலம் பயணிக்கிறது. காலத்தின் பயணத்தினூடே சிறு குமிழிகள்தான் அல்லவா கலாச்சாரங்களும் ஒட்டு மொத்த மானுட நாடகமுமே. காலம் நிகழ்த்தும் அதிபிரம்மாண்டமான ஒரு நாடகத்திற்கும், பின் நாம் மானுடர்கள் மானுட மைய நோக்கினால் காண விரும்பும் கால நாடகத்தின் சிறு தெரிப்பான மானுட நாடகத்திற்கும் ஊசலாடுகிறது Voyage of time".

எண்ணற்ற இதுவரை நாம் கண்டிராத உயிர்கள், பல கலாச்சரங்களினூடாக எடுத்துக் கோர்க்கப்பட்ட துணுக்குகள், திகைக்கச் செய்யும் அழகுடன் இயற்கை, ஆதி மானுடர் கொண்டு சிறு மானுட நாடகம், இசை என ஒரு மாயமான நிகழ்வை விட்டுச் செல்கிறது Voyage of Time.

இப்படத்தில் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியும் பிரம்மாண்டமானது, குறிப்பாக நிலம் சார்ந்த இயற்கைக் காட்சிகளும், விண்வெளிக் காட்சிகளும். பின்னணியில் வரும் பெண் குரல் சொல்கிறது ஒரு இடத்தில் "We know nothing". ஆம் ஏதுமறியவில்லை நாம் ஏதும் அறியப்போவதுமில்லை. ஆனால் இயற்கை நம்முடன் தொடர்புருத்தும் ஒரு மொழி உள்ளது - அழகு. இந்த பிரம்மாண்ட காட்சிகள் அறியமுடியாமையின் திகைப்பை விட்டுச்செல்லும் அதே கணம் அழகென நம்முன் எழுகிறது. தோன்றுகிறது, அர்த்தத்தை அறியமுடியாது, அழகை உணர்ந்துகொள்ளலாம். 

Voyage of Time அடிப்படையான கேள்வியை மையமிட்டுக்கொண்டு நம்முன் இயற்கையென விண் என விரிந்திருக்கும் பிரம்மாணடத்தின் முன் நாம் உணரும் அறியமுடியாமையை, அது கணமும் காட்டிச்செல்லும் அழகை பேசும் ஒரு Classic படைப்பு.

தூரத்து நீரில்

ஓங்கில்கள்
ஏக்கமுற ஒலிக்கிறது
கடலின் பல்லாயிரமாண்டுத்
தலும்பலை

பெருமீனொன்று
கடலுக்குள்
குமிழியடிக்கிறது

ஒரு கடலிலிருந்து
மற்றொரு கடலுக்குச் செல்லும்
படகொன்றின்
நுனியில்
சிறு கையளவுப் பறவையொன்று
விண்ணோக்கிச் சிறகெழுகிறது

கடலோரம்
கால் நனைய
நீ நடந்து
செல்கிறாய்
ஆகப்பெரும் சூரியன்
ஆகச்சிறிய உன் காதணியமைந்த
சிறு கல்லில்
ஒளிர்ந்தமைகிறது

இருளாய்
ஒளியாய்

அருவியென
விழுந்து வழிகிறது
வானம்

பூமி 

அருவியில்
வீழும்
சிறு கல்லாய்

மலர்மொழி

மலர்கள் சூரியனோடு

பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன

உதயத்தின் மலர்கள்
ஒளியை சுவாசமெனக் கொண்டு
உச்சாடனத்தை
துவங்கிற்று

அந்தியின் மலர்கள்
அலையோய்ந்து
கிளையமைந்து
மோனத்தில்
தன்னைத்தான்
மீட்டின

அடிமுடியற்ற
வான்
கண்டது
இரு மலர்களின்
உரையாடலை

இருளும் ஒளியுமாய்
நீளும்
சிறு இல்லின்
மலராடலை

விண்ணோக்கி
எழும்
பூமியின்
சொல்பெருவெளியை

காவியம்

மழுங்கிய வாட்களால்

நாம் ஆடும்
இந்நீள் யுத்தத்தில்
கழுத்துகள் அறுந்தோடவில்லை
குருதி பெறுக்கெடுக்கவில்லை

கொல்லும்‌துணிவின்றி
வாளுதறி இருகப்புல்லும்
அன்பின் முழுமையின்றி
நீள்கிறது
நீள்கிறது
போர்

எல்லாம் கூர்கொண்டு
முழுதமைந்து
முழுக்குருதியும்
அன்பின் முழுக்கண்ணீரும் சிந்தப்பட்டதெல்லாம்
யாரோ ஒருவன்
தீட்டிய
அம்மாபெரும் ஓவியத்தில்
மட்டும்