பெரும் சதுப்பு

அசைவறுத்த முதலை
அசைவில்லாத பறவை
அசைவற்ற
நீரில் மிதக்கும்
அசைவேதுமற்ற
சிறு பூச்சி

சதுப்பின் ரீங்காரம்
ஊன்றிய கால் வழி
கொடிபோல்
மேலெல்லாம் படர்கையில்
கண்டேன்
அது
பெரும்
அசைவின்மையில்
அசைவு கொள்வதை

குறை

அழிவற்றதும்

எதிலும் உறையும் நுட்பமும்
காலாதீதமானதுமான
ஒன்றுதான்
நம்மை ஆக்கியுள்ளதென்கிறார்கள்

ஆனாலும்
எனக்கு மரணத்தை
பிடிக்கவில்லை

வசந்தத்தின்

கடைசிப் புள் குரலில்
த்வனிப்பது
சோகமல்ல

களியாடலில்
திளைத்த சிற்றுடல்
கொண்ட
களைப்பு

பிரியம்

துன்பமது

அடுக்கிவரினும்

இன்பமது
சற்றே
தாமதித்து
வரினும்

இந்த
இருப்பின் மீதுதான்
எத்தனை பிரியம்

பிறப்பறு - 2

மலரினும் மெல்லிய

காமமுள்ளது

உவப்பக் கூடி
உள்ளப்பிரியும்
நட்புள்ளது

குழலினும்
யாழினும்
இனிய குரலொன்றுள்ளது

எத்தனை கோடி
இன்பம் வைத்தாய் இறைவா
எனும் அரற்றலுள்ளது

சாம்பல் பூசி
மயானம் வாழ் இறைவா?
இப்படியான‌ பிறப்பைத்தான்
அறுக்கிறீரா?

பிறப்பறு - 1

இன்று

வெறுப்பேன்
நாளை காதலால்
திளைப்பேன்
பாவம்‌
இப்படியானது
இம்மனதின் ஆடல்

அதற்காக
அணைந்து போகச் சொல்வதா?

ஆகட்டும்
உயிர்ப்பின் சுடர்
மேலும்‌ செழுமைகொள்ளுமெனில்
வாழ்வின் சோதி
கொளுந்துவிட்டெழுமெனில்
கொள்கிறேன்
அம்மரணத்தை

நுன் கடல்

அலை பின்வாங்கியபின்

நீர்மை பின் வாங்குவதைக் கண்டென்
வழிந்து செல்லும் நீர்
மணலில் சிறுகோடுகளால்
கோலமொன்று இட்டிருக்கக்
கண்டேன்
அலைசென்றபின்னான
நீர்மையில்
சிவந்த வான் தீற்றலாய்
விழக் கண்டேன்
நண்டுகளிட்ட துளையை
அலைமூடி சிறுதுளையாக்கக் கண்டேன்
நிலவின் நிறத்தில்‌
மகவின் உள்ளங்கையளவு நண்டொன்று
எட்டுக்‌ காலகள்
இரண்டு கைகள்
இரண்டு கொம்புகள்
கைகளால் மணற்துகளை அள்ளி
உண்ணக் கண்டேன்
இப்படித்தான் கண்டேன்
பெரிதினும் பெரிதானவை
சிறிதினும் சிறிதாய்
ஆடல் கொள்வதை

எழில்தரு மாயம்

சொல்லப்பட்டுள்ளது

இது மாயப்பிறப்பென்றும்
அதை அறுப்பவன் அடி
போற்றென்றும்

எனக்கோ
பிறக்க வேண்டும்
மீண்டும்
மீண்டும்
ஓயாமல்

பின் பெருக வேண்டும்
அள்ளி அள்ளி
எடுக்க எடுக்க
குன்றா குறையா
பெருஞ்செல்வமனெ
இம்மாயம்

சிறை

நாயிற் கடையேன்

எத்தனை சரியான
பதம்

அதை சொல்லிநடித்து
இன்னும் கடையேன்
ஆவதில்தான்
எத்தனை வீழ்ச்சி

நான் யார் - 27

இசையென்பது

இன்னொலியல்ல
உணர்வுகளின்
நடனமுமல்ல

இசையென்பது
ஆழ்தியானமொன்றின்
மூச்சொலி

நான்
இசை

நான் யார் - 26

வானென்பது

நிறமல்ல
சென்று சேரும்
இடமுமல்ல
புடவி சூழ விரிவுமல்ல

வானம் என்பது
இன்மை

நான்
வானம்

நான் யார் - 25

கடல் என்பது

அலையன்று
காற்றுமன்று
பெரும் உயிர்த் திரளன்று

கடல் என்பது
வானை பிரதிபலிக்கும்
ஆடி

நான்
கடல்

நான் யார் - 24

மழை மேகத்திலில்லை

நீரில் எழும் ஆவியுமில்லை

பருவக் காற்றில் இல்லை
மழை என்பது
ஒரு ஆழ்கனவு

நான்
மழை

நான் யார் - 23

மெய்

பொய்யெலாம்
கழிந்து
ஆனபின்.

ஏன்
பொய்யும்கூட

நான் யார் - 22

இச்சிறுகனவு

கலைந்தவின்
எழுந்துகொள்வது

நான் யார் - 21

நான்

இறந்தபின்
நீ எங்கு செல்வாய்?
எதுவாக  இருப்பாய்?
அது
நான்

நான் யார் - 20

வானத்தை

பிரதிபலிக்கும்
சிறு
துளி
பிரக்ஞை

நான் யார் - 19

புலரியும்

பறவைக்குரலும்
ஒளி உச்சாடனமும்

நன்பகலும்
நீலவானும்
அதில் மிதக்கும்
புள்ளும்

நடுநிசியும்
பெருங்கடலும்
அதில் ஒளிரும்
நிலவொளியும்

நான் யார் - 18

எங்குமிருப்பதாய்

சொல்லப்படினும்
இக்கணம்
சுவசமாகவும்
உணரப்படுவது

நான் யார் - 17

முதலல்ல

முடிவுமல்ல

நான் யார் - 16

அகப்பெரும்காடு

நான் யார் - 15

உலகம்
சிற்றோடையெனில்
அதன் தெளிந்த
நீர்ச்சத்தம்

நான் யார் - 13

மலரல்ல

மலர்விப்பது

நான் யார் - 14

பெருகிப் பிரவாகிக்கும்

பேரரவத்தை
ஊடருத்து
அலுங்கா ஓயா
ஒரு நாதச்சொல்

நான் யார் - 12

இந்த மலைக்குடிலில்

யாருமில்லை
உடன் இருப்பது
உடலும் மனமும்தான்

இனிமைப் பட்டாவளி

இந்த பொன்னொளிர்
காலை இனிமையானது
உணவு இனிமை
உடலில் இனிமை
மனிதர்களில் இனிமை
காமம்‌ இனிமையுடைத்து
உழைப்பு இனிமை
சிறு ஆசைகள் இனிமை
ஆசைகள் பிறப்பிக்கும்
பேரங்கள் இனிமை
விலகுதலில் இனிமை
சேர்தலில் இனிமை
உன் குதிங்கால் வெண்மை
அரற்றும் கொலுசுக்கு
திரும்புதல் இனிமை
வான்சுடர் அணையும் பொழுது
இனிமை
இல்லத்தை மென்போர்வையாய்
அணைக்கும்‌ அகல்சுடரொளி
இனிமை
மாலையை நீண்ட ஒரு கோடாக்கிக்
கடக்கும்‌‌கிளிச்சத்தம் இனிமை
இருத்தல் இ னி மை
இச்சொல்லின் ஒவ்வொரு
பதத்தையும் அறிந்துதான்
சொல்கிறோம் யாம்
பேரினிமையின் பெருங்கடலாய்
ததும்பும் பெருங்காலமருளிய
இச்சிறுவாழ்வு இனிமையுடைத்து

நான் யார் - 11

இதோ

காலிப்பாத்திரம்.
எதனால்
நிறைந்துள்ளதோ
அது

நான் யார் - 10

அணுவிலும்

அண்டத்திலும்
துளியிலும்
கடலிலும்
துகளிலும்
மலையிலும்
நிறைந்து கிடக்கும்
பேரின்பம்

நான் யார் - 9

சூல்கொண்டு

கருவான முன்னும்
நீரினில் மூழ்கி
நினைப்பொழிந்த பின்னும்
எஞ்சி 

நிறைந்த 

ஒன்று

நான் யார் - 8

பிறந்தகணம்

வந்ததல்ல
மரணம்‌
கொள்வதுமல்ல

நான் யார் - 7

எதிலும்
நித்யமாய்
துலங்கும்
நுட்பம்

நான் யார் - 6

இன்று உடல்

நாளை
சிதைச்சாம்பலில்
பூக்கும்
சிறு மலர்

நான் யார் - 5

சொல்‌

பேதமுடையது
நான்
பேதமற்றது

நான் யார் - 4

இருக்கும் வரை
நான்
இறந்தபின்னும்

அதே 

நான்

நான் யார் - 3

இன்று உடல்

நாளை
எள்ளாலான சிறு பிண்டம்

நான் யார் - 2

நான் என்பது

உள்ளங்கை அளவு நீர்தான்
துளி ஆக்கினால் சில ஆயிரம்
துமி ஆக்கினால் சில கோடி
மற்றபடி
நான்‌ என்பது
உள்ளங்கை அளவு நீர்தான்

பெரிய அன்றாடங்கள்

ஆம்‌‌

பலகோடி ஆண்டுகளாய்
நிகழ்வதுதான்
ஆனால் நாளை
இவை நிகழெந்தே ஆகவேடுமென்று
எந்த நிபந்தனையுமில்லை
மேலும் நடந்தே ஆகவேண்டுமென்பதுமில்லை

மலர்தல்

ஒரு கவிதையை

நாளைக்கு வைத்தேன்
இன்னுமொரு கவிதையை
நாளை மறுநாளுக்கு
எழுதியவற்றையெல்லாம் காலத்திடம்
சமர்ப்பித்திபின் எஞ்சியது
கவிதை பிறந்ததன் குளிர்
கடல் மேல் நிலவொளிரக் காண்கையில்
அகம் தளும்பும் அதே குளிர்

பேரம்

நீரின் மேலெழுந்து

பெருமீனாய் குதிப்பதற்குள்
உன் கிரணத்தின் சுடர்நீராடல்
கண்ட கணம்
நீரின் கடும் ஆழம்‌ நோக்கி
இழுத்துச்செல்லப்படுகிறேன்

ஒரு மலர் கண் விழித்து
கனிந்து நோக்கும்‌போது
மும்முரமமாய் அதன் மூடிய கண்களை
வரைந்துகொண்டிருக்கிறேன்

சொல்லை அருந்தியானபின்

மௌனம்‌ திரண்டு நிற்கும்
கோப்பையை
கைவிடுகிறேன்

சுட்டும்‌ திசையைவிட்டு
சுட்டும் விரலை எட்டிப்பிடிக்கிறேன்

வனத்தின் ஆழம் தவிர்த்து
ஆழம்‌ சுட்டும் அத்தனை சாதனங்களையும்
திரட்டி வருகிறேன்

சேர்த்த காசுகளை எண்ணிக்கொண்டு
பெருலாபத்தின் கனவுகளுடன்
வணிகனாய்
என் பேரங்களை துவங்கிவிட்டிருக்கிறேன்

ஒரு மௌனமோ

கனிதலோ
நிகழாத நாள்
கண்ணீரோ
ஒரு தொடுகையோ
நிகழாத நாள்
மலரைக் காணுதலோ
மழையில் பூரித்தலோ
நிகழாத நாள்
இந்நாளை
ஒரு‌‌ நிகழாத நாளாக
ஆக்கமுடியாது
அதன் நிகழ்வுகளை
மாற்றவும் முடியாது
காலத்தை அவ்விதமாக
இந்நாளில் நம் ஒரு நாள்
சந்திக்கையில்
ஒரு பாறையைப்போல்
கிடக்கும் நாளில்
வெறுமனே வருகைக் கையெழுத்திட்டு
இல்லம் திரும்புங்கள்
பேரேடு
நிகழும் நாளுக்கான கையெழுத்தையும்
நிகழா நாளுக்கான‌ கையெழுத்தையும்
ஒன்றே போல் ஏந்தியுள்ளதை
நம் மனம்‌ ஒரு போதும்
ஏற்கப்போவதில்லை

அறியா அருள்

இன்று நீ

அருளாத நாள்

இந்நாளில்
நான் அதிகம் நடந்தேன்
பெரும் மரங்களை
அதன் கிளை அமைப்பை
பட்டைகளின் வெடிப்புமுறையை
பார்த்தேன்
யானைக்கூட்டமொன்றுடன்
சற்று தூரம்‌ உடன் சென்றேன்
வானத்தின் நிறமாற்றங்களை
துள்ளியமாய் அவதானித்தேன்
ஒரு மலரை அதன் ரேகையோட்டத்தை
அதன் நிற ஒழுக்கை
வடிவ வழிவுகளை
முழுமையாய் உள்வாங்கினேன்
பதினாறு பட்டாம்பூச்சிகளை நாளின்
வெவ்வேறு பொழுதுகளில்
பின்தொடர்ந்து வழி தொலைந்தேன்
ஓடையின் ஒலியை
உடலெல்லாம் நிறையவிட்டேன்
இருபத்தியிரண்டு
சிலந்தி வலைகளை நகலெடுத்துக்கொண்டேன்
அந்தி வானின்
மிக மெல்லிய தழலாட்டத்தை
கண்டு கண்டு அறிந்தேன்
மீளக்குடிலடைந்து சிற்றகல் ஏற்றி
சுடரால் அகம் நிறைத்தமர்ந்தேன்

இருள்சூழ்பெருங்கானகத்தில்
சுடராடும் இவ்வகம்
காத்திருக்கும்
உன் சித்தம் என்னவானாலும்

இன்று

லேசாக மழை பெய்தது
சொல் எதுவும் உதிக்கவில்லை
கூடடையும்‌ பறவையொலியால்
நிறைத்துக்கொண்டேன்
மழை நாளில்
பேருருக்‌கொண்டுவிட்ட அகத்தை

கிளை அலுங்கவில்லை

நீங்கும் சிறு குருவியின்
இறகு பட்டு
இலையொன்று நலுங்கியது விட்டு
வேறெந்த அசைவுமில்லை
அத்தனை மென்மையில்தான்
துளி மகரந்தம்
சிறகு கொண்டெழுந்தது
மெல்லிய பறவையொலிக்கிடையில்
வானத்தில்
விருட்சங்கள் பறக்கின்றன

நீலம் போதுமானது

வானத்தை உருவாக்க
வெண்மை போதுமானது
மேகம் செய்ய
கருமை போதுமானது
இரவை கவியச் செய்ய
பச்சை நிறம் போதுமானது
வனத்திற்கு
எப்படியோ அருவியையும்
விழும்‌ நீரின் புகைப்பெருக்கையும்
பிறக்கச்செய்தேன்
கித்தானில்
நீ படைத்ததை
பார்த்துப் பார்த்துச் செய்கிறேன்
தூரத்து அந்தி வானில்
சிறு புள்ளை
ஒற்றைக் கரும் புள்ளியில்
சிறகடிக்கச் செய்தேன்
உன் அதிகாலைக் குருவிகளிடம்
என் அந்தியின் பறவை
ஒரு சொல்
பேசிவிடுமல்லவா

நிலவொளி

இலைகளின் வழி
உடைந்து சிதறிக் கிடக்கிறது
இலையசைந்தால்
நிலவு அசையும் மாயம்
நிகழ்கிறது
இந்த இரவின் ஆன்மம்
பறவைக்குரலில் ஏறி வந்தது
எங்ஙனம்?
எதன் தனிமை இங்கு
கிடப்பது
எதன் முழுமை இங்கு
பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது
கடல் மேலும்
மலை மேலும்
இச்சிறு இலைமேலும்
கிடக்கும் நிலவே
யாரும் தொடாத
பள்ளத்தாக்கின் ஆழத்தை
நீ மட்டும் தீண்டுகிறாய்
எதன் தனிமையின் மீது
விழுகிறது முழுமை
எதன் ஆழத்தில்
மிதக்கிறது வான்
நிலவு ஒளியை வீசி
கட்டியிழுத்துச் செல்கிறது
பூமியை
கலங்கரை விளக்கின் ஒளி
எக்கடலின் மீது விழுகிறது?

உன் பதில்களில்

ஏதோ ஒன்று
கடைத்தேற்றுமென
காத்துள்ளேன்
நீயோ சுவாசிக்கிறாய்
காலத்தின் பெருவீதிகளை
நிரைத்து நிரைத்து

இன்று மாலை

வானம் மஞ்சளாய் இருந்ததும்
மேற்கில்‌ நெருப்பின்
பிழம்பாய் கொதித்ததையும்
வரிசைக்கட்டி வானில் நடந்த
பறவைகளையும்
யாரும் பார்க்கவில்லை
சொல்லாமல் கொல்லாமல்
கண்வழி உள் நுழைந்த
இம்மாலையை
வாவென்று சொல்ல நாவெழாமல்
நின்றிருந்தேன்
விடைபெற்றபோது
மேற்கும் அறியாமல்
புள்ளும் அறியாமல்
ஏன் மஞ்சளும் கூட அறியாமல்
துளி எடுத்து
சிற்றகலில்
என் சிற்றில்லில்
சுடராய் வரைந்துகொண்டேன்

மலர்ந்தபின்

சொல்
விதைக்குள்
அது மௌனம்

இன்னும்‌

ஒரு நாளுள்ளது
இன்னும்
ஒரு மணி நேரமுள்ளது
இன்னும்
ஒரு நிமிடமுள்ளது
இன்னும்
ஒரு நொடியுள்ளது
கடந்தபின்னும்
காலம்‌ அப்படியே உள்ளது

தாகூர் ஜெயந்தி

 இன்று 07.05.2026 தாகூரின் பிறந்தநாள். கீதாஞ்சலி என் மனதுக்கு ப்ரியமான நூல். இமயத்தைக் கண்டு உளம் நெகிழ  நமக்கு மொழி தேவையில்லை. கவிதையின் ஆன்மத்துக்கும் அது பொருந்தும்.

'அமர் ஷோனார் பாங்ளா' எனக்குப் பிடித்த பாடல். வங்கப்பிரிவினைக்கு எதிராக சுவதேசி இயக்கம் முன்னெடுக்கப்பட்டபோது 1905ல் தாகூரால் எழுதப்பட்ட பாடலிது. பின்னர் 66 வருடங்கள் கழித்து 1971ல் வங்கப்போரின் போது 'ஸ்வாதின் பங்ளா பேடர் கேன்ந்ரா' எனும் வானொலி நிலையத்தால் அடிக்கடி ஒலிபரப்பப்பட்டது. ஆக இது ஒரு போரின் கவிதையும் கூட.1972ல் பங்களாதேஷின் தேசிய கீதமாக்கப்பட்டது.

அப்பாடலின் மொழிபெயர்ப்பு கீழ்வருவது,

பொன்னொளிர் வங்கம்

வங்கமெனும்‌ பொன்னே
உன்னைக்‌ காதலிக்கிறேன்

என்றும் உன் வானம்,
உன் தென்றல் 

என்னை லயத்தில் நிறுத்தி
ஆன்மத்தை குழலென்றாக்கியது

வசந்தத்தில், என் அன்னையே
அலையாத்திக் காடுகளின் மணம்
வெறியெழும் இன்பத்தில் நிரைக்கிறதென்னை
இலையுதிர்க் காலத்தில், எம்‌ அன்னையே
நெற்கொழிக்கும் வயல்களில்
கதிரெங்கும் இனிய சிரிப்பொன்று
படரக்காண்கிறேன்

ஆ, எத்தனை அழகு 

எத்தனை வண்ணம்
என்னவொரு பிரியம்
என்னவொரு கனிவு
நதிக்கரையிலும்
ஆலமரத்தினடியிலும்
எத்தனை அழகாய் இட்டுள்ளாய்
மணற்விரிப்பை

என் அன்னையே
உம் உதட்டின் சொல்
என் காதுக்குத் தேன்

துன்பத்தின் சாயல்
உன்‌ முகம் படிகையில்
ஓ என் அன்னையே
இதயம்‌ கண்ணீரால் நிறைகிறது

பொன்னொளிர் வங்கமே
உன்னைக் காதலிக்கிறேன்

நீ ஏற்றிய அகலில்
அதன் செதில் ஒளிர்கிறது
ஒரு நாள்
நீ இட்ட கோலத்தில்
கோடுகளோடு வளைந்து
கிடந்தது
இமையாக் கண்களும்
ஓயா துடிநாவும்
என்‌ கனவுள்
வந்துவிட்டது
எத்தனை நஞ்சென்றறியேன்
அன்பே
நீ ஆசையாய் வளர்க்கும்
சிறு மலரின் தேன் துளி
விஷமுறிக்கும்தானே?

வனமெங்கும்  நிறைந்த

வசந்ததின் மலர்களாய் நின்றது
மென்மையாய் மிதந்து வந்து
நீர்ச்சாட்டத்துமிகளாய் தொட்டது
அசையா வேர்களில்
தியானித்திருந்தது
வான்தொட எழுந்த
பெருவிருட்சத்தில்
நடனமாய் இருந்தது
பொழுதணையும் வேளையில்
நாளெல்லாம்‌வெட்டிய
விறகுகளை சேர்த்துக்கட்டி
பரிசலில் நதி கடக்க
இருளில் இருளாய்
காட்சியானது வேழம்
வனமென ஆகிவந்த
துளியாய்

முட்கள் இதென்றும்

மலர்கள்‌ இதென்றும்
விதையில் எங்ஙனம்
வகுத்துள்ளாய்?

நகரம் உயிர் நீங்கும்

விலங்கைபோல் உச்ச விசையில்
துடித்துக்கொண்டே இருந்தது

பெருஞ்சாலையெங்கும்
கிளையும்‌இலையும் சேறுமாய்
அடித்துச்செல்லும் வெல்லம்போல்
இறுகப்பற்றிய
மக்கள் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்

ஒளி மங்கிய இடங்களில்
பேரங்களும்
இருள் அடர்ந்த மூலைகளில்
இச்சைகளுமாய்
பொருள்படுவது பொருளென்று
மட்டும் ஆகிவிட்ட
இப்பெருநகரின் மேல்
அத்தனைக் கருணையுடன்
ஒரு வலசைப்புற்கூட்டம்
கடந்து செல்கிறது

நான் யார்?

சொல்‌ பிறந்தது

உன்னில்
சொல் சென்றோய்வது
உன்னில்
இடைப்பட்ட அச்சிறுகாலம்
அகலென ஏந்திய
சொற்சுடரொளியில்
ஆற்றுவிக்கும் கண்ணீர்த்துளியால்
கணம் வாழும்
பித்தன்

மலர்கள்

மலர்வதின்
மாயத்தை
தியானிப்பதில்
கழியட்டும்
இச்சிறுவாழ்வு

அக்கரம்

கடலில் கோடி

உயிர்கள் உள்ளது
வானத்தில் இக்கணம்
கோடி‌ பறவைகள்
பறக்கின்றன
நிலமெங்கும் உயிர்களால்
நிறைந்துள்ளது
அனைத்தையும்‌ தொடுத்துக்
கோர்த்த கரமே
எவ்வுயிர்மலரை
எந்நாரில் கோர்த்துது
சரமாக்கிக்கொண்டுள்ளாய்

எனது என

சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்

தனது என‌
ஏதுமில்லை
என்றலர்ந்துள்ளது
மலர்

ஒலியுரை இறை

பருவம்

காலம்
மலர்கள்
நதி
கடல்
மலை
குளிர்
மழை
வெயில்
புள்
யானை
மேகம்
அருவி
குழவி
புல்
இலைகள்
வேர்
அன்பு
காதல்
கருணை

சொல்‌‌ சொல்
சொல் சொல்

சொற்களால்
நிறைந்துள்ளது
உலகம்

அர்த்தமேதுமற்ற
அனைத்துமுரையும்
ஒரு ஒலியில்
ஏன் நீ
குடிகொண்டுள்ளாய்

இலையோ மலரோ

உதிர்ந்துதானே போகிறது
உதிர்வதற்குள் பறக்க வேண்டும்
எரியும் நட்சத்திரங்களும்
பெரும்புயல் வீசும் கிரகங்களும்
உலவும்
அம்மோனப்பெருவெளிக்குள்
பறக்க வேண்டும்
சிறகென்பது
இச்சிறுகூட்டை வானங்களுக்குள்
திறந்துவிட

ஒரு காலத்தில்

கடலுள் திளைத்த மீன்கள்
வலை சிக்கி
துடித்திறந்து
நிலைத்தபெரும்கண்ணுடன்
திறந்தசிறு வாயுடன்
கிடக்கின்றன
அன்பே
நீ அழைத்தால் போதும்
இவ்வுடலை
உனக்கு
காணிக்கையாய் இடுவேன்

உடலை

ஆடையாய் அணிந்துள்ளேன்
புறத்தை புறம் தீண்டுவதாய்
வெயிலை மழையை
குளிரை நீரை நெருப்பை
அறிகிறேன்
அகத்துளிர்த்த அம்மலரொன்றை
எவ்வகத்தின் வளிக்கரம்
தீண்டுமோ?

வெகு நாள்‌கழித்து

மழைநாளின்
குளிராக வருகிறாள்
என் கடலாழம்
பூத்திருக்கும்
மலரை அவளுக்காக
கொய்து வருகிறேன்
இத்தனை குளிராக
என் மேல் கவிபவளே
என் மலர்களை
வாங்கிக்கொள்ளடி

வைரக்கற்களாய்

விழுகிறது
ஆலங்கட்டி
கையில் எடுத்து
குளிரை உணர்
கைகளில் வானம்
வழிந்தோடும்
அதிசயத்தை
நிகழ்த்திக்கொள்
கண்மூடி கண்டுகொள்
பூமியை 

மாற்றி மாற்றிப் பார்க்கும்
அம்மாபெரும் கண்களை

நுன் கடல்

அலை பின்வாங்கியபின்

நீர்மை பின் வாங்குவதைக் கண்டென்
வழிந்து செல்லும் நீர்
மணலில் சிறுகோடுகளால்
கோலமொன்று இட்டிருக்கக்
கண்டேன்
அலைசென்றபின்னான
நீர்மையில்
சிவந்த வான் தீற்றலாய்
விழக் கண்டேன்
நண்டுகளிட்ட துளையை
அலைமூடி சிறுதுளையாக்கக் கண்டேன்
நிலவின் நிறத்தில்‌
மகவின் உள்ளங்கையளவு நண்டொன்று
எட்டுக்‌ காலகள்
இரண்டு கைகள்
இரண்டு கொம்புகள்
கைகளால் மணற்துகளை அள்ளி
உண்ணக் கண்டேன்
இப்படித்தான் கண்டேன்
பெரிதினும் பெரிதானவை
சிறிதினும் சிறிதாய்
ஆடல் கொள்வதை