அக்கரம்

கடலில் கோடி

உயிர்கள் உள்ளது
வானத்தில் இக்கணம்
கோடி‌ பறவைகள்
பறக்கின்றன
நிலமெங்கும் உயிர்களால்
நிறைந்துள்ளது
அனைத்தையும்‌ தொடுத்துக்
கோர்த்த கரமே
எவ்வுயிர்மலரை
எந்நாரில் கோர்த்துது
சரமாக்கிக்கொண்டுள்ளாய்

எனது என

சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்

தனது என‌
ஏதுமில்லை
என்றலர்ந்துள்ளது
மலர்

ஒலியுரை இறை

பருவம்

காலம்
மலர்கள்
நதி
கடல்
மலை
குளிர்
மழை
வெயில்
புள்
யானை
மேகம்
அருவி
குழவி
புல்
இலைகள்
வேர்
அன்பு
காதல்
கருணை

சொல்‌‌ சொல்
சொல் சொல்

சொற்களால்
நிறைந்துள்ளது
உலகம்

அர்த்தமேதுமற்ற
அனைத்துமுரையும்
ஒரு ஒலியில்
ஏன் நீ
குடிகொண்டுள்ளாய்

இலையோ மலரோ

உதிர்ந்துதானே போகிறது
உதிர்வதற்குள் பறக்க வேண்டும்
எரியும் நட்சத்திரங்களும்
பெரும்புயல் வீசும் கிரகங்களும்
உலவும்
அம்மோனப்பெருவெளிக்குள்
பறக்க வேண்டும்
சிறகென்பது
இச்சிறுகூட்டை வானங்களுக்குள்
திறந்துவிட

ஒரு காலத்தில்

கடலுள் திளைத்த மீன்கள்
வலை சிக்கி
துடித்திறந்து
நிலைத்தபெரும்கண்ணுடன்
திறந்தசிறு வாயுடன்
கிடக்கின்றன
அன்பே
நீ அழைத்தால் போதும்
இவ்வுடலை
உனக்கு
காணிக்கையாய் இடுவேன்

உடலை

ஆடையாய் அணிந்துள்ளேன்
புறத்தை புறம் தீண்டுவதாய்
வெயிலை மழையை
குளிரை நீரை நெருப்பை
அறிகிறேன்
அகத்துளிர்த்த அம்மலரொன்றை
எவ்வகத்தின் வளிக்கரம்
தீண்டுமோ?

வெகு நாள்‌கழித்து

மழைநாளின்
குளிராக வருகிறாள்
என் கடலாழம்
பூத்திருக்கும்
மலரை அவளுக்காக
கொய்து வருகிறேன்
இத்தனை குளிராக
என் மேல் கவிபவளே
என் மலர்களை
வாங்கிக்கொள்ளடி

வைரக்கற்களாய்

விழுகிறது
ஆலங்கட்டி
கையில் எடுத்து
குளிரை உணர்
கைகளில் வானம்
வழிந்தோடும்
அதிசயத்தை
நிகழ்த்திக்கொள்
கண்மூடி கண்டுகொள்
பூமியை 

மாற்றி மாற்றிப் பார்க்கும்
அம்மாபெரும் கண்களை