உடலெல்லாம் காதல்

வழிந்துக் கிடக்கிறது
சில கதவுகளை
திறந்துவிட்டிருக்கிறேன்
அத்தனை களைப்பையும்
நிரப்பி ஒரு புட்டிலை
உடைத்து வீசினேன்
எங்கிருந்து மீண்டும்
துளிர்ர்கிறது மீள மீள
என்னை பிடித்திழுக்கும்
இக்கண் முன் விழும் திரை
உண்மையின் வன நெருப்பில்
பொசுங்காமல் எஞ்சுவதன்
சாபம் என்னை
பிறவிகளாய் துரத்துகிறது
காதலின் நூறாயிரம்
இழைகளில் நுனி திரண்டு
நிற்கிறது கண்ணீரின் கனம்
காலங்களை புரட்டிப்
புரட்டிப் படிக்கையில்
பிரகாசமான ஓளிதானே
பாயவேண்டும்?
கிரகங்களின் அப்பாலிருக்கும்
அழுத்தமான இருளொன்று
சிறுது நெளிந்தால்
என் காதல் நிலத்தில் ஆவி எழுகிறது
காரணங்களின் தேடலில்
யாரும் பைத்தியமாவதில்லை
உடலொன்று வெடித்து
பறவையாவதை பார்த்தபின்
பெருகிவிடுகிறது
யாரும் யாருகும் கடத்த முடியா
புது ஒளியின் வெடிப்பு