மொழிபெயர்ப்பு- குளிர் மலைக்கவிதைகள்

சிவந்த மேகங்களில் அமுது படைக்கும் ஒருவன்;
அவன் இல்லத்தில்
கூச்சல்கள் இல்லை

காலங்கள் வெவ்வேறல்ல
கோடையைப்போலவே இலையுதிரும்

இருண்ட பள்ளத்தாக்கின் நீர்த்தடம் காலத்தை அளக்கிறது

பைன் மரங்களின் பெருமூச்சு

அங்கு அரை நாள் தியானத்தில் அமர்ந்துவிடு
நீங்கி மறையும்
நூறு இலையுதிர் காலத்தின் சோகம்

- ஹான் ஷான்

ஆழம்

வான் நீந்தும்
வலசைப்
புற்கூட்டம்

உயிர் உயிர்
எனத் ததும்பும்
ஆழி

பெருநீலமும் விட்டு
விரிநீலம் தொட எழுந்த
கடலின்
பேருயிரொன்று
மீண்டும்
ஆழமைந்தது

நீலம் தோற்றம்
ஆழங்கள்
எல்லையற்றவை
என
சிறகசைத்தன
மீன்கள்

உச்சி மரத்தின்
நுனியில்
தளிரென
ஒரு புள்
அலகேந்திய
பழமென
நிலவு

கிரகங்களை
அலகேந்திப்
பறக்கும்
சிறகுகளின்
காற்று மோத
தாவிற்று
கிரகங்கள்
மிதக்கும் கடலில்

நீ இல்லாத தூரம்
இப்புல்வெளியின் விரிவு
ஏரிக் கனவுகளின் தவிப்பு
மாட்டின் மணிச்சத்தம்
வெகு தூரம் உலவும் அந்தியின் மௌனம்
காற்று தவித்தலையும் ஓசை
மரங்களின் பெருமூச்சில் விழியமையும் இலைகளின் விண்நோக்கு
இருளிலாழும் மலைகளின் நிழல்
அந்தியின் இறுதி இசையாய்

புள் ஒன்று

சொல்லின்
அர்த்தம்

சொல்லின்
கோபம்

சொல்லின்
கீழ்மை

சொல்லின்
மகிழ்வு

சொல்லின்
அழகு

சொல்லின்
எரி

சொல்லின்
ஏகாந்தம்

எல்லாமறுத்து

சொல்லின்
சலனம்

சொல்லின்
மௌனம்

சொல்லின்
சொல்லின்மை

எஞ்சியது
சொல்

வேர்கள்
அவ்வளவு
உறுதியாய்
நிலம் பற்றியிழுத்தும்
மலையுச்சி
மரங்கள்
விண்ணோக்கியே
கைநீட்டுகின்றன

அலையும்
காற்று அறியும்
மரநுனிவிரலின்
ஓயா
தாகத்தை

வேர்
கொள்ளும்
அமுதுமெல்லாம்
விண்ணோக்கியே
ஏக
தென்னை
ஏனோ
தன் பார்வையை
பூமியிலேயே
நாட்டியுள்ளது
அருகமைந்த
குளத்தில்
ஒளிர்கிறது
நட்சத்திரங்கள்

துவங்கிய
கோலத்தை
புள்ளிகளுடன்
நிறுத்திவிட்டு
உள்சென்றாய்

கோலப்புள்ளிகளும்
புல்நுனி அமர்ந்த
பனிப்புள்ளிகளும்
ஒன்றையொன்று
உசாவியறிந்தன

பின் கதைத்தன
தன்னைப்
படைத்த
கரங்களைப்பற்றி

சிறுபொழுது

அந்தியும்
புலரியும்
இரவும்
தன் வண்ணங்களை
பரிமாறிக்கொண்டிருக்கும்
இப்பெரும்பொழுதுகளில்
என் சிறுபொழுதினை
என் சிற்றில்லத்தில்
சிறு தோட்டம் செய்து
மலர் கொண்டு
மலர் தொடுத்து
விண்ணின் வண்ணங்களே
மலராகி வந்ததாய்
கதைத்து
மலர்கள்
கண்ணீர் விடுகையிலும்
மணம் வீசுவதை
ஒரு மகத்தான உண்மையாய்க்
கண்டு
மலர்கள் தேன் கொள்வது
மலர்களின் விழைவாலல்ல
அவை விண்ணுக்கு
ஒப்புக் கொடுத்ததன் விளைவென்று
உணர்ந்து
மலர் அசைய
மலரோடு அசைந்து
ஒரு மலராவதிலேயே
கழித்துவிடப்போகிறேன்
என் சிறுபொழுதினை

கலீல் கிப்ரானின் "The Prophet" நூலின் ஒரு அத்யாயம். (மொழிபெயர்ப்பு)

"கொடுத்தல் பற்றி"

பின் ஒரு செல்வந்தன் கொடுத்தல் பற்றி எங்களிடம் பேசுங்கள் என்றான். அவன் பதிலுறுத்தான்:

உங்கள் உடமைகளிலிருந்த்து கொடுக்கையில் மிகக் கொஞ்சமே கொடுக்கிறீர்கள்.
எப்பொழுது உங்களையே கொடுக்குறீர்களோ அப்பொழுதே உண்மையாகக் கொடுக்கிறீர்கள்.
ஏனெனில் உங்கள் உடமையானது, நாளைக்கான தேவை பற்றிய பயத்தால் பாதுகாக்கப்படுவதன்றி பிறிதென்ன?
நாளை, நாளையானது புனித நகரத்தின் பயணிகளை பின்தொடர்ந்துகொண்டு தன் எலும்புகளை தடமற்ற வழிகளில் புதைத்துவைக்கும் அதி எச்சரிக்கை கொண்ட நாய்க்கு கொண்டுவரப்போவது என்ன?
மேலும் தேவையின் பயம் என்பதென்ன? தேவையே பயம் அல்லவா?
உங்கள் கிணறு நிறைந்திருக்கையிலும் தாகித்திருக்கிறீர்களெனில், அந்த அஞ்சத்தக்க தாகம் தணியப்போவதேயில்லை அல்லவா?
இருப்பவற்றிலிருந்து மிகக்கொஞ்சம் கொடுப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் அங்கீகாரத்திற்காகக் கொடுக்கிறார்கள், அவர்கள் கரந்திருக்கும் விழைவு அவர்கள் பரிசுகளை முழுமையற்றதாக்குகிறது.
இருப்பவை சிறிதெனினும் முழுவதையும் கொடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
இவர்களே வாழ்வின் மீது நம்பிக்கையுடையவர்கள், வாழ்வின் புதையல், இவர்களின் கலன் குறைவதேயில்லை.
மகிழ்ச்சியாக கொடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியே வெகுமதியாகிறது.
வலியிலும் கொடுப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்,அவர்களுக்கு  அவ்வலியே முழுக்காட்டு.
கொடுக்கையில் வலியறியாது , இன்பம் விழையாது, நன்மைசெய்வதான பிரக்ஞையற்று கொடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
இவர்கள் பல்லத்தாக்கின் மலர்கள் தன் மணத்தை பெருவெளியில் பரப்புவது போல் கொடுக்கிறார்கள்.
இவர்களின் கரம் வழியே கடவுள் பேசுகிறார், இவர்கள் கண்களின் பின்னிருந்து அவர் பூமியின் மீது புன்னகைக்கிறார்.

கேட்கையில் கொடுத்தல் நன்று, கேட்கப்படாதபோது புரிதலால் கொடுத்தல் சிறந்தது.
கொடையாளனின் கரங்களுக்கு இரப்பவனைக் கண்டடைவதில் இன்பம், கொடுப்பதைக்காட்டிலும்.
நீங்கள் எதனையாவது தக்கவைத்துக்கொள்ளவேண்டுமா என்ன?
உங்களிடம் இருக்கும் அனைத்தும் ஒருநாள் கொடுக்கப்பட்டுவிடும்.
ஆக இக்கணமே கொடுங்கள், கொடையின் பருவம் உங்களுடையதாகட்டும், உங்கள் சந்ததியினருடையதாகாமல்.

நீங்கள் அடிக்கடி சொல்கிறீர்கள் "நான் கொடுப்பேன், தகுதியானவனுக்கு மட்டும்" என்று.
உங்கள் தோட்டத்தின் மலர்கள் அப்படிச் சொல்வதில்லை, உங்கள் கொட்டிலின் ஆவினங்கள் அப்படிச் சொல்வதில்லை.
அவை வாழ்வதற்காக கொடுக்கின்றன, ஏனெனில் தக்கவைத்தல் அழிவாகும்.
இரவையும் பகலையும் பெறத் தகுதியுள்ள எவ்வொருவனும் உங்களிடமிருக்கும் அனைத்திற்கும் தகுதிபடைத்தவனே.
வாழ்வெனும் கடலிலிருந்து குடிக்கும் தகுதி பெற்ற ஒருவன் உங்கள் சிற்றோடையிலிருந்துப் பருகத் தகுதிபெற்றவனே.
பெற்றுக்கொள்வதான தொண்டில் இருக்கும் தைரியத்தை தன்னம்பிக்கையைக் காட்டிலும் பெரிய விரிநிலம் உண்டா என்ன?
அவர்கள் உங்கள் முன் தங்கள் அகம் திறந்து, மானஅவமானங்களின் திரை அகற்றி நின்றிருக்க, அவர்களின் தகுதியை வெட்கமின்றி எடைபோட நீங்கள்
யார்?
முதலில் நீங்கள் கொடையாளனாக, கொடுத்தலின் கருவியாக தகுதியானவரா எனப் பாருங்கள்.
உண்மை யாதெனில், வாழ்கை வாழ்க்கைக்கு கொடுத்துக்கொள்கிறது, கொடையாளனாக கனவு கண்டுகொண்டிருக்கும் நீங்கள் வெறும் சாட்சி மட்டுமே.

பெறுவர்களே - நீங்கள் எல்லோரும் பெறுபவர்கள்தான் - நன்றியறிதலின் சிறு பலுவையும் கருதாதீர்கள், ஏனெனில் கொடையாளன் மீதும் உங்கள் மீதும் நுகத்தடியின் பலுவை சுமத்துபவராவீர்கள்.
மாறாக கொடையாளனோடு சேர்ந்து மேலெழுங்கள், பரிசுகளே சிறகுகளாக.
உங்கள் கடன்களின் மீது அதிகவனம் கொள்வதென்பது, பூமியைத் தாயாகவும் இறைவனைத் தந்தையாகவும் விரித்த கட்டற்ற மனதின் கருணையை சந்தேகிப்பதாகும்.

கலீல் கிப்ரானின் "The Prophet" நூலின் ஒரு அத்யாயம் (மொழிபெயர்ப்பு)

"குழந்தைகள் பற்றி"

குழந்தையொன்றை தன் மார்போடு ஏந்தியிருந்த பெண் கூறினாள், எங்களிடம் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசுங்கள்.
அவர் சொன்னார்:
உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்ல.
வாழ்வு தன் மீதே கொண்ட பிரியத்தின் குழந்தைகள் அவர்கள்.
அவர்கள் உங்கள் வழியாக வருகிறர்கள். உங்களிலிருந்தல்ல.
அவர்கள் உங்களோடு இருக்கலாம், ஆனால் உங்கள் உடமையல்ல.

அவர்களுக்கு உங்கள் அன்பைக் கொடுங்கள் உங்கள் எண்ணங்களை அல்ல,
ஏனெனில் அவர்களுக்கு சுயமான எண்ணங்கள் உண்டு,
அவர்கள் உடலை குடிவைத்திருக்கலாம் ஆனால் அவர்கள் ஆன்மாவை அல்ல,
ஏனெனில் அவர்கள் ஆன்மா உங்களால் கனவிலும் அணுக முடியாத நாளையில் குடிகொண்டுள்ளது
குழந்தைகள் போலாக பிரயத்தனப்படுங்கள் ஆனால் அவர்களை உங்களைப் போலாக்கிவிடாதீர்கள்
ஏனெனில் வாழ்வின் ஒழுக்கு பின்னோக்கியதல்ல, நேற்றில் நிலைத்திருப்பதல்ல,
உங்கள் குழந்தைகள் உயிருள்ள அம்புகளாக முன்செலுத்தப்படுகின்றன, நீங்க்கள் வில்லாகிறீர்கள்
வில்லாளன் இலக்காக முடிவின்மையை நோக்குகிறான், உங்களை தன் வலிகொண்டமட்டும் வளைக்கிறான், தன் அம்புகள் வேகமாகவும் தொலைவும் செல்லட்டுமென்று
வில்லாளியின் கைகளில் வளைக்கப்படுவது இன்பமென்றாகுக
ஏனெனில் பறக்கும் அன்புகளை காதலிப்பது போலவே, நிலையான வில்லினையும் காதலிக்கிறான் அவன்

கலீல் கிப்ரானின் "The Prophet" நூலின் ஒரு அத்யாயம்

"திருமணம் பற்றி"

பின் அல்மித்ரா பேசினான், குருவே திருணம் பற்றி?

அவர் பதிலலித்தார்:

நீங்கள் ஒன்றாகவே பிறந்தீர்கள், நீங்கள் மேலும் மேலும் ஒன்றாகவே இருங்கள்.
மரணத்தின் வெண்மையான சிறகுகள் உங்கள் நாட்களை சிதறடிக்கையிலும் ஒன்றாகவே இருங்கள்.
ஆம், கடவுளின் மௌனமான நினைவிலும் ஒன்றாகவே இருபீர்களாகுக.
ஆனால் உங்களிடையே இடைவெளி இருக்கட்டும்.
அதனில் சுவர்க்கத்தின் காற்று நடனம் புரியட்டும்.

ஒருவரை ஒருவர் காதலியுங்கள், காதலால் ஒருவரை ஒருவர் பிணைத்துக்கொள்ளாதீர்கள்:
உங்கள் ஆன்மாவின் கரைகளினிடையே அசையும் கடல்  இருக்கட்டும்.
ஒருவரின் கோப்பையை மற்றோருவர் நிரப்புங்கள் ஆனால் ஒரு கோப்பையில் அருந்தாதீர்கள்.
உங்கள் பண்டங்களை ஒருவருக்கொருவர் கொடுங்கள், ஆனால் உண்ணாதிருங்கள் ஒரே பண்டத்தை.
ஒன்றாக  ஆடுங்கள் பாடுங்கள் மகிழ்ந்திருங்கள், ஆனால் விடுங்கள் ஒருவரை ஒருவர் தனிமையிலும்.
கிட்டாரின் தந்திகள் தனித்திருந்தாலும் அவை ஒரே இசையில் அதிர்கின்றன.
உங்கள் இதயத்தை கொடுங்கள், மற்றவர் பிணைத்துவைப்பதற்காக அல்ல.
ஏனெனில் வாழ்வின் கரங்கள் மட்டுமே உங்கள் இதயங்களை ஏந்தலாம்.
ஒன்றாக நில்லுங்கள், ஆனால் ரொம்பவும் நெருக்கமாக அல்ல.
ஏனெனில் கோபுரங்கள் தனித்தனியாகவே நிற்கின்றன,
மேலும் பெருவிருட்சங்கள் ஒன்றன் நிழலில் மற்றொன்று வளர்வதில்லை. 

கலீல் கிப்ரானின் "The Prophet" நூலின் ஒரு அத்யாயம்.

"காதல் பற்றி"

பின் அல்மித்ரா கூறினான்,"எங்களிடம் காதலைப் பற்றி பேசுங்கள்."
அவன் தலையை உயர்த்தினான். மக்களை நோக்கினான். அசைவின்மை அவர்கள் மேல் படர்ந்தது. உன்னதமான குரலில் அவன் கூறினான்:

காதல் உங்களை அழைக்கையில் அவனை பின்தொடருங்கள்.
அவன் வழிகள் கடினமானதாக மேடானதாக இருப்பினும்.
அவனுடைய சிறகுகள் உங்களை அணைக்கையில் உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள்.
அவன் சிறகுகளில் கரந்திருக்கும் வாள் உங்களை காயப்படுத்தினாலும்.
மேலும் அவன் உங்களோடு பேசுகையில் அவனை நம்புங்கள்.
வடக்குக் காற்று தோட்டத்தை அழித்துப்போடுவது போல், அவன் குரல் உங்களை குலைத்துப்போட்டாலும்.

அவன் கிரீடம் சூட்டும் அதே neram உங்களை சிலுவையில்அரையக்கூடும். உங்களை வளர்த்துவிடும் செயலில் உங்கள் கிளைகளை கழித்துவிடக்கூடும்.

உங்கள் உயரத்திற்கு படர்ந்து சூரியனில் திளைக்கும் மென்கிளைகளை வருடக்கூடும்,
அவனே உங்கள் வேர்நோக்கி ஆழ்ந்து, மண்ணினுடான பிணைப்பை உலுக்கக்கூடும்.

சோளக்க்திர்களை திரட்டி எடுப்பது போல் அவன் உங்களை தன்னோடு திரட்டி எடுக்கிறான்.
கதிரடித்து உங்களை நிர்வானமாக்கட்டும்.
உங்களை சலித்து உங்களை உமியிலிருந்து பிரித்தெடுக்கட்டும்.
உங்களை அரைத்து மேலும் மென்மையாக்கட்டும்.
உங்களை அரைக்கட்டும், நீங்கள் வளையும் மென்மையடையும்வரை.
பின் உங்களை தன் புனித நெருப்பில் அவியாக்குவான், கடவுளின் புனித விருந்தில் புனித உணவாவீர்கள்.

இவையனைத்தையும் காதல் உங்களுக்கு செய்விக்கும். அதனால் உங்கள் இதயத்தின் இரகசியங்களை அறிவீர்கள். அதன் ஒளியில் வாழ்வின் இதயத்தில் ஒரு சிறுபகுதியாவீர்கள்.

ஆனால் பயத்தினால் காதலின் அமைதியையும் இன்பத்தையும் மட்டும் நாடுபவராக இருந்தால்,
உங்கள் நிர்வானத்தை மறைத்துக்கொண்டு கதிரடிக்கும் களத்தை விட்டு நீங்குங்கள்,
பருவங்களில்லா உலகத்துக்குள். அங்கு நீங்கள் சிரிக்கலாம் முழுமையின்றி, அழலாம் கண்ணீரின் முழுமையறியாமல்.

காதல் தன்னையன்றி பிறிதொன்றை கொடுப்பதில்லை. தன்னிடமின்றி பிறிதொன்றிடம் எடுத்துக்கொள்வதுமில்லை.
காதல் உடைமைப்படுத்துவதில்லை, உடையாக்கப்படுவதுமில்லை.
காதல் காதலால் நிறைவுறுகிறது.

நீங்கள் காதலிக்கையில் "கடவுள் என் இதயத்தில் இருக்கிறார்" என்று கூறாதீர்கள். மாறாக "நான் கடவுளின் இதயத்தில் இருக்கிறேன்" என்று உரையுங்கள்.
உங்களால் காதலின் தடத்தை மாற்றமுடியும் என்று எண்ணாதீர்கள், காதலுக்கு நீங்கள் தகுதியானவராக இருப்பின் அது உங்கள் தடத்தை நிர்னயிக்கும்.

காதல் விழைவுகளற்றது தன்னில் தான் நிறைவதைத்தவிர.
ஆனால் நீங்கள் காதலித்தால் உங்களுக்கு விழைவுகள் இருக்குமானால் அவை இவையாக இருக்கட்டும்:

உருகவும், இரவின் கீதத்தை பாடும் சிற்றோடை போலாகவும்.
அதிமென்மையின் வலியை உணரவும்.
காதல் பற்றிய உங்கள் புரிதலால் புண்படவும்.
விழைந்து சந்தோஷமாக இரத்தம் சிந்தவும்.
புலரியில் சிறகுமுளைத்த இதயத்துடன் எழுந்து, காதலால் ஆன மற்றோரு தினத்திற்கு நன்றி செலுத்தவும்..
மதியப்பொழுதில் ஓய்வெடுத்து காதலின் உன்மத்தத்தை தியானிக்கவும்.
அந்தியில் நன்றியுடன் இல்லம் திரும்பவும்.
பின் இதயத்தில் அன்பானவர்களுக்கான வேண்டுதலோடு, உதடுகளில் வாழ்த்தின் கீதத்தோடு உறங்கச்செல்லவும்.

ஒதுங்க
நிலமற்ற
பெரு மழை ச் சாலை யில்
உங்கள்
பிரயத்தனங்களை
உத்தரவுகளை
ஜாலங்களை
இதுவரையிலான
உங்கள்
பயணத்தை
அப்படியே விட்டுவிட்டு
இருபுறமும் கரை கட்டி யி ரு க்கும்
சிலிர்க்கும் பசும் கடலில்
மரணத்தின் ஏக்கத்துடன்
விழுந்து மடியுங்கள்
வீழும்
கோடித் துளிகளில்
ஒன்று
உங்களுக்கு
என்றன்றைக்குமான
மரணத்தை
அருளக் கூடும்

பால்கனியில்
நிலைவை வெறித்துக்
கொண்டிருக்கையில்
தூரத்தில்
நீ வருவதைக்
கண்டேன்

இந்த இல்லத்தை
இந்த என்னை
வைத்துக்கொண்டு
உன்னை எப்படி
எதிர்கொள்வது?

இந்தக்
கரும்புகையின்
வெளியாய்
எப்படியோ
ஆக்கிவிட்டிருக்கிறேன்
இல்லத்தை

சுவர் மூலைகளில்
வௌவால்கள்
அசைவின்றி
தவம் கிடக்கின்றன

இத்தனை
காலம் விட்டு
நீ திடீரெனெ
வருகையில்
இந்த இல்லத்தை
இந்த என்னை
நீ எப்படி
எதிர்கொள்வாய்?

ஆடைகளைக்
கலைந்துவிட்டு
நிர்வாணமாய்
திறந்த என்
பாழும்
இல்லத்தின்
வாசலில்
மண்டியிட்டு
உன்னை
எதிர்நோக்குகிறேன்
நிலவை
மேகம் மறைக்க
மேலும்
பிரகாசமாய்
நீ
வந்துகொண்டிருக்கிறாய்
கண்ணீர் துளி
ஒன்றினை நோக்கி...

காதல்
படங்கள் பார்த்து
காதல்
கதைகள் படித்து
காதல்
பாடல்கள் கேட்டு
காதல் கவிதைகளை
ஸ்டேட்டஸாய் வைத்துத்
திரியும்
சுட்டிப்பெண்ணே
காதலால் கசிந்துருகி
வந்திருக்கிறேன்
உன்னை அன்பின்
வதைமுகாமுக்கு
அழைத்துச்செல்ல

தூரத்து கருவானில்
புள்ளொன்று
பறந்து
தீட்டிச் செல்கிறது
முதல் கீற்றை

உலகம் கொள்ளும்
ஆகச் சிறந்த மௌனம்
தொடர
லேசான
கொலுசின் சிணுங்கல்
உன் குதிங்காலின்
தூய்மையைச்
சொல்கிறது

உனக்காகத்தான்
காத்திருக்கிறது
வான்நிலம்
வெறுங்கருமையை
உலையச்செய்யும்
வண்ணங்களாக்கிவிட்டு
செல்
உன்னைத் தொடர்வதில்
துவங்கட்டும்
ஒரு நாள்

இவ்வளவு வேகம்
வேண்டாமே

அன்று பிறந்த
நாய்க்குட்டிகளை
நீங்கள்
இடறிவிடக்கூடும்

சிறு கண்களென
பூத்திருக்கும்
மலர்களை
பார்க்காமல்
கடந்து விட க் கூடு ம்

பாரமெல்லாம்
மறந்து
சற்று நாணும்
சாலையோரப்
பெண்ணை
பார்க்காமலே
போய்விட்டால்?

வானம்
ஆசையாய்
மழையால்
பூமியை அள்ள வர
நீங்கள்
குடையுடன்
வேகமாய் நடையைப்போட்டால்
அவை
கோபிக்காதா?

இவ்வளவு
அழகாய்
நீ வந்து விட்ட போதும்

இவ்வளவு
நேர்த்தியாய்
நீ என்னை
நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் போதும்

ஸ்தூலமற்ற
தவிப்பின்
பெருவலிகளை
பொய்யாக்கி
நீ இவ்வளவு
ஸ்தூலமாய்
என் முன்
என் கண்முன்
நிற்கும் போதும்

என் அறைக்குள்
நான் வளர்த்துவரும்
அந்த ஆயிரமாண்டுப்
பறவை
அமர்வது போல்
அமர்ந்துவிட்டு
மீண்டும்
பாட த் து வங்கிவிட்டது
பெருவலிகளின்
பாடலொன்றை

நிழல்

அசைவற்ற
சுவற்றில்
விழுந்தாடுகிறது
மரக்கிளையின்
நிழல்

ஒருகணம்
ஈரத்தலையை
உதறி உலர்த்தும்
பெண் போலவும்

ஒரு கணம்
நெஞ்சை
பிறழச்செய்யும்
ஓவியம்
போலவும்

உயிரள்ளிப்
பருக வரும்
மென்கையின்
கூர்நகம்
போலும்

உறசாகத்தில்
தத்தளிக்கும்
மனதைப்
போலவும்

முன்னும்
பின்னுமாய்
எல்லையின்றி
நீளும்
நடனம்
போலும்

அசைவற்ற
நிச்சலன
சுவற்றை
அழகால்
நிறப்பிச் செல்கிறது
அந்த
இரவும் அதன்
ஒளியும்

உன் கழுத்தில்
துடிக்கும்
இதயத்தின்
மென்குமிழிகளுடன்

ஈரமான
மலரை ஒற்றியெடுப்பது
போன்ற உன்
முத்தங்களுடன்

மழையைஅஞ்சி
மழையின்றி
மழைக்கனவுகளுடன்
குகைகளின் ஆழத்திற்குள் சுருண்டுவாழும்
உயிர்களின் பிரதேசத்திற்குள்

ஏன் இவ்வளவு
உறுதியாய்
வந்து கொடிருக்கிறாய்

மேகமற்ற பாலைமண்
வெயிலிடம்  ஒப்படைத்து
நொடிகளை அலைந்துகொண்டு
காத்திருக்க்கும்
புழுதியின் நிலத்தில்
சிறுகோடெனெ
உன் உருவம்
நலுங்கிறது

உடன் நடந்து
வருகிறது
நதிப்பசுமை

'அன்னைப்பழம்'

ஒரு தர்பூஸனிப்
பழம் சாப்பிடுங்கள்

நதி
ஊற்றெடுக்கும்

அருவியாய்
ஒழுகிச்செல்லும்

உங்கள் தாடை தழைந்து
சிறு குளம்
உருவாகும்

உங்கள்
பல்லின் உறுதிக்கும்
கொஞ்சமும்
வலுவற்றது
இப்பழம்

அடித்தால் உடையாது
கத்தி வேண்டும்
கண்ணீருடன்
பிளந்துகொள்ளும்

உடைந்து உருகிப்பெருகி
இனித்து வெள்ளமாகும்
நீர் ப் பெரு க் கு

அனுமனைப்போல்
நெஞ்சைப்பிளந்து
நீர்மை காட்டி
நெக்குருகி
இப்படி தசையை
திண்ணக் கொடுத்து
தாகம் தீர்க்க
அன்னையால்
மட்டும்தான் முடியும்

நம் அறையில்
நலுங்கி
கண் சிமிட்டி
உடைந்தாடி
ஒரு தீபம்

உறங்கும்
நம் மனவெளிகளில்
ஆயிரம்
உதயத்தின் கிரணங்கள்

அதனதன் இயல்பு

நான் காதல் திரைப்படங்களை
மட்டும்
பார்க்கத் துவங்கினேன்

ஆடைகளிடையே மணிக்கணக்காக்
களித்திருக்க பழகிக்கொண்டேன்

எண்ணற்ற
செல்லக் கோணல்களுடன்
செல்பிக்கள் எடுத்துக் கொண்டே ன்

நாய்க்குட்டிகளை
கொஞ்சத் துவங்கினேன்

ஆண்கள் மோசமானவர்கள்
என அவ்வப்போது
பெண்ணியம் பேசினேன்

சோகங்களுடன்
கண்ணீரால் மட்டும்
உரையாடுனேன்

கண்ணீரைக் கோரும் வரை
சோகத்தின் இருப்பை
பொருட்படுத்தாமலிருக்கப்பழகினேன்

ஒரு அதிகாலையில்
சோகமெல்லாம் ஒரே அடியாக
ஒழிந்துவிட்டதாக
இயல்பானேன்

பரிசுகளை
ஒளித்துவைக்கத்
துவங்கினேன்

என் டைரியை
யாராலும் வாசிக்க முடியாத
மொழியில் எழுதினேன்

எனக்கே எனக்கான
ரகசியங்களை
காக்கத்துவங்கினேன்

ரகசியங்களை
மானசீகமாக
மட்டும்
பகிர்ந்து கொண்டே ன்

இவ்வளவும்
நீ என்னிடம்
ஒருமுறையாவது
மலர்வாய் என்பதற்காக

ஆனாலும்
ஒரு காலையில்
இன்ப அதிர்ச்சி கொடுத்து
உன் தோழி நம்
இல்லம் வந்த போது
ஒரு முழுமையான
மலர்தல் எப்படி இருக்கும்
என
காட்டினாய்

ஓர் இரவில்
உன் தோழியுடன்
கைக்கோத்து
பேசிச்சிரித்து
மகிழ்ந்து
ஒரு இரவு நடை சென்றுகொண்டிருந்தாய்

அன்று
குளிர்ந்திருந்தது
நிலவு முழுமையாய் இருந்தது
கடல் அளவாய் அலைவீசிற்று
ஷெல்லி கூட
இன்பமாய் கொஞ்சம் வாலட்டிவிட்டு
நேரத்திற்கு
உறங்கச் சென்றது
நீங்களிருவரும்
வெகு நேரம்
பேசி ச் சி ரி த் தீ ர் கள்
இரு இயல்பு
உரசி அலைவது போல

வார்த்தைகளுக்கு அப்பால்

"காட்டுயிர்களைப் பாருங்கள் அவை உங்களுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கும் , காற்றின் நாற்றம் சொல்லிக் கொடுக்கும், பூமியுடன் பேசுங்கள் அது சொல்லிக் கொடுக்கும், கடலின் மீன்கள் சொல்லிக் கொடுக்கும்"- இந்த பைபிள் வரிகளுடன் துவங்குகிறது கார்ல் சபீனாவின் "Beyond words" புத்தகம். கவிதை வார்த்தைகளைக் கொண்டு வார்த்தைகளைக் கடந்த உணர்வுகளை சொல்கிறது. அப்படித்தான் எவ்வொரு கலைவடிவமும். நம் அறிவின் எல்லையைத் தாண்டி நம் ஆழ்மனதை மீட்டும் ஒவ்வொன்றும் வார்த்தைகளைக் கடந்தவைதான். மலை, கடல், அள்ளி அணைக்கும் காற்றுப் பெருங்கைகள், பெரு மழை, நதி இப்படி எத்தனையோ. வரைபடத்தில் உள்ள நதிகள் எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் நம் உடல் நரம்புகளை நினைவுருத்தியிருக்கும். ஆம் பூமியின் நரம்புகள் அவை. பிரபஞ்சம் அறியமுடியாத விரிவை கொண்டிருப்பது போல் தான் அணுவும். நம் நரம்புகளும், நதிகளும் சிருஷ்டி எனும் ஒரு புள்ளியில் பேதமற்று ஒன்றாகிறது. "ஒரு புல்லின் நுனியில் காட்டைக் காண்கிறேன்" எனும் தேவதேவன் வரிகள் நினைவுக்கு வருகிறது. புடவியின் விரிவை அதன் அழகை வியப்பை ஒரு நுண்ணியிரில் கண்டுவிடத்தான் முடியும். எந்த ஒரு உயிரை அறிய முற்பட்டாலும் நாம் தத்துவார்த்த அறிதல் விரிவடைதாக நான் உணர்கிறேன். அப்படியான ஒரு விரிவடைதலையும், சமகாலத்தில் மக்களுக்கு தேவையான மனமாற்றத்தையும், பல கவித்துவான உணர்வுகளையும் தரக்கூடியது "beyond words".

மூன்று பகுதிகள்- ஒன்று யானைகள்,இரண்டு ஓநாய்கள், மூன்று Killer whales(டால்பின் வகை). ஆசிரியர் இவ்வுயிர்களின் இயற்கை வாழ்விடங்களில் சென்று திரட்டிய நேரடி அனுபவங்களால் ஆனது இந்நூல்.

யானைகள் - இன்றும் மணிச்சப்தம் அனைவரையும் வாசலுக்கு இழுக்க வல்லது. கோயிலகளில் யானைக்கென தனிக்கூட்டம் நிற்பதுண்டு. ஆனால் இப்படி நம்மிடம் அடிமைப்பட்டு கிடக்கும் இப்பேருயிர்களின் கதையென்ன? மனிதன் பூமியில் தோன்றுவதற்கு பல்லாண்டு முன் தோன்றியவை யானைகள். 'ஈஸோவாஸ்யம் இதம் ஸர்வம்" என்றால் நம்க்கு முன்னரே ஈசன் குடிகொண்டது இவ்வுயிர்களில்‌. எத்தனைப் பேருரு, எத்தனை சக்தி. உங்கள் சக நண்பனைத் தூக்கி உங்கள் தோளில் அமர்த்த முயலுங்கள்...பின் உணர முடியும் மானுடரை எந்த சிரமுமில்லாமல் தூக்கிச் செல்லும் அதன் பேராற்றல். எவ்வுயிரைப் போலவும் இன்னும் எத்தனையோ ஆச்சர்யங்கள் அடங்கியது இவ்வுயிரும். அவற்றைத் தொட்டுத்திறக்கிறது புத்தகத்தின் முதல் பகுதி.

புத்தகம் மானுட மைய நோக்கை (Anthropocentric view) மறுப்பதுடன் துவங்குகிறது. மானுடனை நோக்கி சுருங்கும் தோறும் காலத்தின் சிறு துணுக்கைமட்டும் ஆக்ரமித்திருக்கும் ஒரு உயிரை மட்டும் அறிபவர் ஆகிறோம். கொட்டிக் கிடக்கும் கோடி ஆச்சர்யங்களை இழக்கிறோம். யானைகளின் வாழ்வை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தும்தோறும் யானை எனும் உயிர் இயற்கையில் புடவியில் மானுடனுக்கு இணையான ஒரு இடத்தைக் கொள்வதை நாம் உணர்கிறோம். எந்த விதத்திலும் மனிதன் மேலானவன் அல்ல...

யானைகள் குடும்பங்களாக வாழ்கின்றன. பிடியே (பெண் யானை) குடும்பத்தை வழிநடத்துகிறது. மரபணுக்கள் வழி கடத்தப்படும் பாரம்பரிய அறிவு அவற்றிற்கு உண்டு - எங்கு நீர் கிடைக்கும், எக்காலத்தில் எங்கு புலம் பெயர வெண்டும் போன்றவை. நாற்பது வயதை கடந்த ஒரு பிடி தலைமை கொள்கிறது. ஒரு நாளுக்கு 50 கிலோமீட்டருக்கும் மேலாக நடக்கின்றன. வரட்சி காலங்களில் சுமார் 650 மைலுக்கும் மேலாக புலம்பெயர்கின்றன. ஒரு ஆண்டின் வெவ்வேறு காலங்களில் களிற்றிற்கு (ஆண் யானை) இனச்சேர்க்கை காலம் வருகிறது. அப்பொழுது அவற்றின் நெற்றியிலிருந்து மஸ்து எனும் திரவம் வடிகிறது. அவை அக்காலத்தில் உக்கிரம்‌ கொள்கின்றன. அவை ஒவ்வொரு யானைக் குடும்பங்களாகச் சென்று 'estrus' பிடிக்களை தேடுகின்றன. 'Estrus'- கருமுட்டை தயாராக இருக்கும் நான்கு நாட்களைக் குறிக்கும். அப்படியான பிடிக்கள் மஸ்து வடியும் யானையை வரவேற்கின்றன. கர்ப காலம் 24 மாதம். அன்னையாக 24 மாதம். குட்டி பிறந்தவுடன் நிற்க சிரமப்படுகிறது. அன்னை தன் துதிக்கையால் உதவுகிறது. மனிதரைப் போலவே குறைந்த பட்ச மூளை செயல்பாட்டுடன் யானைக்கன்றுகள் பிறக்கின்றன. இவை போன்ற தகவல்கள் புத்தகத்தின் பிரதான நோக்கத்துடன் பின்னப்பட்டுள்ளது. பிரதான நோக்கம்? மிருகங்களின் வாழ்க்கையை மனித வாழ்க்கை யுடன் ஒப்பிடுவதோ, மனிதவாழ்க்கையை மிருக வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடுவதோ அல்ல.. மிருகங்களின் வாழ்க்கையை அப்படியே கண்கானிப்பது. அதன் வழி அவற்றின் உணர்வுகள் - அவற்றிடையான உரையாடல் -மிருக வாழ்க்கையை வெறுமனே மிருக வாழ்க்கையாக காண்பதே நோக்கம். ஆனால் மிருகங்களை அறியும் தோறும் நம்மைப்பற்றி நாம் மேலும் அறிவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

யானைக் கன்றுகளை ஒரு யானைக்குடும்பத்தின் பல யானையள் பேணுகின்றன. ஒரு தாய் தன் குழந்தைமீது கொண்டிருப்பது எதுவாயினும் அதுவே யானைகளுக்கும் பொறுந்தும். யானைகளிடையே உரையாடல்கள் நிகழ்கின்றன. ஓயாத பிலிறல், கணக்கும் ஒலிகள், விளையாட்டு, மலையிருவத்து பேருயிரை அணுகி அறியும் வாய்ப்பை புத்தகம் தருகிறது.

ஓநாய்களும் நம்மைப்போலவே. ஒரு ஆல்பா ஆண் ஒரு ஆல்பா பெண் அவை ஈனும் குட்டிகள்..இது ஒரு ஓநாய்க் குடும்பம். தன்னிலும் இரண்டு மடங்கு எடை கொண்ட உயிர்களை ஓநாய்கள் வேட்டையாடுகின்றன. தனி ஒரு ஓநாயால் இது முடியாது. அவை குழு வேட்டையில் ஈடுபடுகின்றன. ஆல்பா ஆண் தலைமை வகிக்கிறது. பெரும்பாலும் முடிவுகள் ஆல்பா பெண் ஓநாயுடையது. பல தலைமை ஓநாய்களைப் பற்றி புத்தகம் சொல்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஓநாய் வீரன். ஆனால் எந்த வேற்று குடும்பத்து ஓநாயையும் கொன்றதில்லை என்பதால் பெருவீரனாகிறது. அவற்றிற்கு பிரிவு உணடு. உக்கிரமான மோதல்கள் உண்டு. இவற்றை நீண்ட கால கண்கானிப்ப்பின் அடிப்படையில் நமக்கு காட்சியாக்குகிறார் ஆசிரியர்.

புத்தகத்தின் வெகு முக்கியமான பகுதியாக நான் நினைப்பதை சுருங்கச் சொல்ல முயல்கிறேன். பல்லாயிரம் ஆண்டு முன் ஓநாய்கள் மனித இருப்புகளை நெருங்குகின்றன. ஒரு சில ஓநாய்கள் மெல்ல மனிதன் தரும் வேட்டை மீதத்தை உண்டு வாழத்துவங்கின்றன. நாளடைவில் முழுமையாக மனிதனுடன் வாழப்பழகி காட்டு ஓநாய்களிலிருந்து விலகி விடுகின்றன. இப்படி மனிதனிடன் ஒன்றிய ஓநாய்களிடை இனப்பெருக்கம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தொடரவும் வந்தவையே நாய்கள். ஓநாய்களுக்கும் நாய்களுக்கும் 'செரட்டோனின்' எனும் ஹார்மோன் சுரப்பில் வித்தியாசமுண்டு. ஒரு உயிரின் மென்மையை கூட்டுவிக்கும் இந்த ஹார்மோன் நாய்களில் அதிகமாக உண்டு. இதே வித்தியாசம் எந்த ஒரு காட்டுயிருக்கும் வீட்டுயிருக்கும் பொருந்தும். நிற்க.

ஆப்ரிக்காவில் காங்கோ நதி உருவானபோது ஒரு குறிப்பிட்ட சிம்பன்ஸிக்கள் அதன் தெற்கே ஒதுங்கிவிடுகின்றன. இந்த சிம்பஸிக்கள் பரிணாம வளர்ச்சி கொண்டு 'போனப்போஸ்' எனும் குரங்கினமாகிறது. சிம்பன்ஸிக்கள் ஓப்பீட்டளவில் வன்மையானவை. இரு ஆண் சிம்பன்ஸி சந்தித்தால் போர்தான்...சில நேரம் சாகும் வரை. ஆனால் போனபோக்கள் அப்படி இல்லை. அவற்றில் சண்டையே இல்லை. முழுதும் நட்புதான். நட்பு சில நேரம் நீண்டு, இரு போனபோ குடுமபங்கள் சந்திக்கும் போது கூட்டுக்களவி வரை செல்கிறது. மொத்தத்தில் மகிழ்ச்சியானவை. நிற்க.

மேல்சொன்ன ஓநாய்-  நாய். சிம்பன்ஸி- போனபோ. சுருங்கச்சொன்னால் காட்டுயிர் - வீட்டுயிர் பலவற்றிற்கும், 'செரட்டோனின்' எனும் ஹார்மோன் சுரப்பில் வித்தியாசமுள்ளதைக் கண்டோம். இன்னொரு வித்தியாசமுண்டு - உருவத்தில். தொய்ந்த காதுகள், உருளை முகம் என மென்மையை தோற்றத்திலும் கொள்கின்றன வீட்டுயிர்கள். ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் 'செரட்டோனின் சுரக்க எந்த ஜீன் காரணமோ, அதே ஜீன்தான் இந்த மென்மை தோற்றத்திற்கும் காரணமாகிறது. மேலும் காட்டுயிர்களின் மூளை அளவை விடவும் பதினைந்து சதவிகிதம் சிறிய மூளையை உடையவை இந்த வீட்டுயிர்கள்.

காட்டுயிர்கள் ' domestication'க்கு உள்ளாகி வீட்டுயிர்களாக ஆகியுள்ளன. அல்லது வாழ்விட மாற்றம் உருவாக்கிய புதிய புறச்சூழலுக்கு இணங்க அவற்றின் வாழ்க்கை, உடல், தன்மை மாறியுள்ளன எனலாம். ஆசிரியர் சொல்கிறார் மனிதன் 'self- domestication' க்கு உள்ளகியிருக்கிறான் என.  வேட்டைச்சமூகமாக இருந்த மனிதன் விவசாயம் செய்ய சேர்ந்து வாழ்கின்றான். அங்கு துவங்குகிறது மாற்றம். அவனது புறச்சூழல் ஒன்றி வாழ அவனை நிர்பந்தப்படுத்துகிறது. சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள் மனிதனின் செரட்டோடின் அதிகமாக சுரக்கத் துவங்குகிறது. நியன்டர்தால்களின் மூளை 1500 கிராம். மனிதனின் மூளை 1350 கிராம். தோராயமாக 15சதவிகித குறைவு. ஓநாய் நாயானது போல், சிம்பன்ஸி போனலோ ஆனது போல், வேட்டை மனிதன் அறச்சார்புடையவனாய் , வன்முறையை (கூட்டு வாழ்க்கைக்கு ஒவ்வாத ஒன்று) வெறுப்பவனாய்  உருவாகிறான். வரலாறு நெடுக கொடுங்கோலர்கள் அகற்றப்படுகிறார்கள், கொலை கற்பழிப்பில் ஈடுவடுபவர்கள் அரசு எனும் நிறுவனத்தால் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.மனிதன் இன்னும்‌பரிணாம வளர்ச்சி கொள்கிறான். இப்பகுதியின் வழி அறம் எனும் சொல் மேலும் துலக்கம் கொள்வதாக நான் உணர்கிறேன்.

புத்தக்த்தில் கவித்துமான பகுதிகள் இருப்பதாக சொன்னேன். அப்படியான ஒன்று... ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் தென்னாப்ரிக்காவில் கடற்கறையோரக் குன்றில் நிற்கிறார். அவர் முன் கடலில் ஒரு திமிங்கிலம் அலைகிறது. அதனை கண்காணித்து நிற்கிறார். திமிங்கிலத்தில் ஒலியை கண்காணிக்கும் அவருக்கு தன் பின்னே ஒரு பிளிறல் கேட்டு திரும்புகிறார். அங்கு நிற்பது ஒரு பிடி. 50 வயது கடந்த மூதாட்டி. 'கின்ஸா' வகை யானைகளின் கடைசி உயிர்வாழ் யானை அது. அதன் பிளிறலை கேட்டு நிற்கிறார் அவர். திடிரென கடலில் திமிங்கிலத்தின் குரல் பின் யானையின் குரல். அவருக்கு தெளிவாகிறது. மனிதனுக்கு பல மில்லியன் ஆண்டு முன் தோன்றிய இனம் இவையிரண்டும். ஒரு மாபெரும் மரபணுச் சங்கிலியில் தோன்றிய இரு பேருயிர்கள். அவை பேசிக்கொள்கின்றன். இங்கு வெறும் மனிதப்பயலுக்கு என்ன வேலை என அவ்விடம் நீங்கி விடுகிறார்.

புத்தகம் மூன்று பார்வைகளை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது- ஒன்று, மானுட மையநோக்கின் அபத்தம். மனிதனின் கூட்டு ஆணவம் உடன் வாழ் உயிர்களை போதாமைகளுடன் கூடியதாக பார்க்கச் செய்கிறது. முரண்நகை என்னவெனில் மனிதன் தோன்றும் முன் பல மில்லியன் ஆண்டு முன் தோன்றி வாழ்ந்து வருபவை அவை. மனிதனால் செய்ய முடியும் காரியங்களை செய்ய முடிவதே அறிவிற்கான அளவுகோலாக வைப்பது அபத்தம். மனிதனால் செய்ய முடிந்தவற்றை மிருகங்களால் செய்ய முடியாது. மிருகங்களுக்கு சாத்தியமான (எந்த உதவியும் இல்லாமல் கண்டம் கண்டம் புலம்பெயரும் பறவைகள்) பல மனிதனால் முடியாது. அதனதன் வாழ்க்கை சூழலில் அவையவை நிறைவுடன்.

இரண்டு, மிருகங்களைப் பற்றிய நம் அறிவு. நாம் அறிந்திருப்பது ரொம்பவும் குறைவே. ஆராய்ச்சிகள் முன்வைக்கும் அபத்தமான பல முடிவுகளை ஆசிரியர் மறுக்கிறார். உதாரணமாக மிருகங்களிடையான உரையாடலை நாம் இதுவரை சரிவர அறிய முற்படவில்லை. யானைகளின் வாழ்க்கை ஒலிகளால் ஆனவை. கில்லர் வகை திமிங்கிலங்கள் தனக்கான "SIGNATURE" ஒலிகளை உடையவை - நமக்கு பெயர் இருப்பது போல. குரங்குகளுக்கு சமீபமாகத்தான் ஒரு LEXICON உருவாக்கப்பட்டுள்ளது - 66 ஒலிகளின் அர்த்தங்கள். அவற்றின் உரையாடலுக்கு போதிய கவனம் தராதது போலவே அவற்றின் உணர்வுகளுக்கும்,  எண்ணங்களுக்கும். மிருகங்களிடையே காணக்கிடைக்கும் கருணையின் கணங்கள் ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. பன்னிரண்டு யானைகளை வேட்டையாடப்படுவதிலிருந்து மீட்டு அதனுடனேயே காட்டில் வாழும் ஆராய்ச்சியாளர் இறக்கிறார். அன்றிரவே அத்தனை யானைகளும் அவ்வீட்டின் முன் கூடிவிடுகின்றன. killer whale டால்பிங்களை ஒரு படகிலிருந்து கண்கானிக்கிறார் ஆராய்ச்சியாளர். அவை வேட்டையாடுகின்றன. திடீரெனெ படகை சுற்றிக் கொள்கின்றன. காரணம் அப்படகில் ஒருவர் இறந்திருக்கிறார். படகில் இருந்தவர்களுக்கே தெரியவில்லை. அவர்கள் கறை சேரும் வரை முற்றுகையை களைக்கவில்லை அவை. கடலில் வழிதொலைந்தவர்களுக்கு டால்பின்கள் வழிகாட்டிய சம்பவங்கள் பல உள்ளன. மனித உயிரின் நோக்கம் இணப்பெருக்கம் மட்டுமா? அன்பு காதல் எல்லாம் அப்புள்ளியை நோக்கித்தானா? ஆம் என்றால் மிருகங்களுக்கும் அப்படியே. இல்லை என்றால் அதுவும் அப்படியே மிருகங்களுக்கு. 

மூன்றாவதான ஒன்றே புத்தகம் வாசகனுக்கு கடத்த முற்படும் முதன்மையான ஒன்று. மிருகங்களை மிருகங்களாக தனி உயிர்களாக பரிணாம ஏணியில் சம பயணியாக, பூமி எனும் பேரில்லத்தில் உடனுறைபவையாக  பார்க்கும் நோக்கு. அவற்றின் வாழ்வை நேரில் அவதானிக்கையில் பல ஆச்சர்யங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன. ஆனால் நாம் கான முற்பட்டது காலம் கடந்து. "கில்லர் வேல்ஸ்" (மிகப்பெரிய டால்பின் வகை- 25 அடி நீளம், 12000 பவுன்ட் எடை) குடும்பங்களாக வாழ்கின்றன. பெண்ணே தலைமை வகிக்கிறது. யானைகளில் போல் யாரும் இனப்பெருக்கத்தோடு குடும்பத்தை பிடிந்துவிடுவதில்லை. இலப்பெருக்கத்துக்கு சென்றுவிட்டு மீண்டும் தாயிடம் மீள்கின்றனர். ஒரு குடும்பத்திற்கு என ஒரு அடையாள ஒலி உண்டு. பல குடும்பங்கள் சேர்ந்தால் ஒரு "பாட்"(POD). இதற்கும் ஒரு அடையாள ஒலி உண்டு. பல "பாட்"கள் சேர்ந்தால் "க்ளான்"(CLAN). பல க்ளான்கள் சேர்ந்தால் "கம்யூனிட்டி". இதற்கும் அடையாள ஒலி உண்டு. வட அமெரிக்க கண்டத்தின் மேற்கில் வடக்கு, தெற்கு என பிரிந்து இரண்டு கம்யூட்டிகள் வாழ்கின்றன. இந்த இரண்டு கம்யூனிட்டிக்கும் மரபணு அளவில் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. ஆனால் இவை கலப்பதிலை. வெறும் 100 யார்ட் தூரத்தில் இருந்தாலும் இரண்டு கம்யூனிட்டியும் களவியில் ஈடுபடுவதில்லை. மனிதர்களை நினைவு படுத்துகின்றனவா? இப்படி பல ஆச்சர்யங்கள். போனபோக்களைப் பற்றி முன்னரே சொல்லீருந்தேன் - சண்டையே இடாத பகிர்ந்துண்டு வாழும் அவற்றின் வாழ்வை பார்க்கையில் நம் மானுட சமூகத்தின் பெருங்கனவை வாழவதாகத்தான் தோன்றுகிறது.

அழிவின் சித்திரமொன்றும் நூலில் இடம்பெறுகிறது. லட்சக்கணக்கில் இருந்த ஆப்ரிக்க யானைகள் இன்று ஆயிரக்கணக்கில். யானைகள் தந்தத்திற்காக வேட்டையாடப்படுகின்றன. ஒரு ஐம்பது வயதை நெருங்கிய பெண் யானைக்கு 10அடி வரை நீளமுள்ள தந்தம் இருக்கும். ஒரு பெண் யானை (குடும்பத் தலைவி) வேட்டையாடப்பட்டால் ஒரு குடும்பமே சிதைந்துவிடும்.  காரணம் அந்த யானைக்கே புல் இருக்கும் இடம், வறட்சி காலங்களில் செல்ல வேண்டிய புலம்பெயர் இடங்கள் ஆகியவை தெரியும். அராய்ச்சி முடிவுகள் குடும்பத்தலைவி கொல்லப்படவும் குடும்பம் பெரும்பாலும் சிதைந்துவிடுவதாகக் கூறுகின்றன. அதே போல் "KILLER WHALE". சால்மன் மீன்பிடிக்கு இடையூறாக இருப்பதாகக் கூறி ஆயிரக் கணக்கில் கொல்லப்பட்டன. ஐஸ்லான்ட் தேசம் அமெரிக்காவின் உதவி கோற, அமரிக்க கடற்படை சுமார் ஆறாயிரம் திமிங்கிலங்களை கொன்று குவித்தன. அத்தனைக்கும் அவற்றின் வாழ்வு பற்றி ஒன்றுமே தெரியாது. அவை கொடூரமான மீன்களாக கருதப்பட்டன. மனிதனை முழுவதுமாக முழுங்கிவிடும் கதையெல்லாம் உலவின. ஆனால் கடலில் வாழும் KILLER WHALE ஒரு மனிதனைக் கூட கொன்றது கிடையாது.எவ்வளவு அறிவீனம்? ஓநாய்கள் முழுவதுமாக வேட்டையாடப்பட்டு கனடா, யுனைட்டட் ஸ்டேட்ஸ் போன்ற தேசங்களில் துடைத்தெடுக்கப்பட்டுவிட்டன. பின் ஓநாய்கள் உண்ணும் "எல்க்"கின் எண்ணிக்கை கட்டுங்கடங்காமல் பெறுகவும் மீண்டும் ஓநாய்கள் இவ்விடங்களில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஒரு மனிதனாக நம் வாழ்வு எவ்வளவுக்கு நம்மை சுற்றி உள்ளவர்களை சார்ந்தது? அப்படித்தான் மிருகங்களும். ஒட்டுமொத்த சென்னையிலும் வெறும் எண்பது பேர்தான் என்றால் என்ன ஆகும்? பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக சார்ந்து வாழப்பழகிய நாம் என்ன செய்வது? அது போலத்தான் என்டெஞ்சர்ட் உயிரினங்களின் வாழ்வும். ஆயிரக்கணக்கில் இருந்த KILLER WHALES இன்று வெறும் எண்பத்தொன்றுதான் எஞ்சியுள்ளது. யோசித்துப்பார்த்தால் மனிதர்களிடம் மேன்மை அளவுக்கே கீழ்மைகளும், அறிவொளி அளவிற்கே அறிவின்மையின் இருளும் உள்ளது

ஒரு புதிய பார்வைக் கோணத்தை தருவதும், இதுவரை நமகிருந்த பார்வையை உடைத்து மாற்றுவதும் ஒரு நல்ல நூலுக்கான அடையாளம் எனில் "beyond words" அப்படியான ஒன்று. (என் வரையில்) இதுவரை பரீட்சயமில்லாத ஒரு அறிவுத்துறையுடனான உரையாடலை துவக்கியுள்ளது. அறிவியலின் பகுத்தாய்வு நோக்கை முன் வைக்கும் ஒரு நூலில் அன்பும் கருணையும் விரவியுள்ளது. இத்தனை நாள் நாம் பார்ககத் தவறிய, நம்மை பற்றி நமக்கே சொல்லித்தரக் கூடிய, அழகான ஒன்றை காட்சியாக்கும் சாளரத்தை புத்தகம் திறந்துள்ளது. வார்த்தைகளற்ற வெளி இச்சாளரத்தின் வழி நமக்கு காட்சியாகட்டும்.

உயிர்ப்பிலிருந்து உயிர்ப்பின்மைக்கு (சூல் வாசிப்பனுபவம்)

வழக்கத்திலிருந்து மாறுபடுபவை தனியாகத் தெரிகின்றன. என் வாசிப்பில் நான் முதலில் கண்ட புதுமை ஜே ஜே சில குறிப்புகள். பின் ஸீரோ டிகிரி. இவையிரண்டும் முக்கியமாக வடிவ அளவில் ஒரு சிதறலான கதை கூறல் முறையால் மாறுபட்டவை. அடுத்து  கொற்றவை, விஷ்ணுபுரம், ஆழி சூல் உலகு, கொற்கை - இவற்றில் உள்ள மாறுபட்ட அம்சம் அதன் உள்ளடக்கம். ஒரு பெறும் கால, இடப் பரப்பை நம்முள் விரித்துச் செல்கிறது இப்படைப்புகள். ஒரு மையக் கதாப்பாத்திரம் அல்லது கதாபாத்திரங்கள், அதன் உளவியல் என நின்றுவிடாமல், ஒரு சமூகம் சார்ந்த ஒட்டு மொத்த வரைபடத்தை அளிப்பவை. சொல்லி வைத்தாற்போல் எல்லாம் 700 பக்கங்கள் தாண்டுபவை. எப்படியும் ஒரு வாரகாலமாகும் வாசிக்க. இந்த ஒரு வார காலத்திற்குள் கனவுலகை உருவாக்கி அதனுள் நம்மை சஞ்சரிக்கச் செய்துவிடும். இந்த வரிசையில் சோ.தர்மனின் சூல் நாவலைச் சேர்க்கலாம்.

நாவலை வாசிக்க ஆரம்பித்த கொஞ்ச நேரத்திற்கெல்லாம் ஆழி சூல் உலகின் ஆமந்துறை நினைவுக்கு வந்தது. அதன் மக்களின் வழி ஆமந்துறை மெல்ல ஒரு தனி மாபெரும் கதாப்பாத்திரமாவதை உணரலாம். அப்படியே உருளைக்குடியும். மெல்ல மெல்ல நம்முள் சூல் கொண்டு உயிர்த்தெழுகிறது உருளைக்குடி.

ஒரு கண்மாயை உள்ளடக்கிய கிராமம் உருளைக்குடி. கண்மாய் பறவைகளையும் மனிதர்களையும் உருப்புக்களாய்க் கொண்ட  ஒரு மாபெரும் உயிராக நம்முள் விரிகிறது. கோடையில் வரண்ட கண்மாயும், மழையில் நிரம்பி வழியும் கண்மாயும்,  மடைக் குடும்பனும், நீர்ப்பாய்ச்சியும்,  கண்மாய் சூல் கொண்டு பிரசவிக்கும் நெல்லுமென ஒரு பேரியக்கம் சித்தரிக்கப்படுகிறது.... இயற்கையின் இயங்கு முறை பற்றிய ஆச்சர்யத்தை விதைக்கிறது நம்முள். நாவலில் இடைவிடாது மனிதருக்கும் இயற்கைக்குமான இயைபு சொல்லப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. கண்மாயைப் பற்றிப் பேசும் தோறும் இயல்பான நடை மாறி கவித்துவம் நுழைகிறது. வார்த்தைக்குள் அடங்காத ஒன்றை, பிரம்மாண்டத்தை வேறு எப்படி சொல்வது!

இந்த பிரம்மாண்டத்திற்கு நேரெதிராக மிக எளிமையானவர்கள் உருளைக்குடியின் மக்கள். பிச்சையாசாரி,எலியன்,கோனக்கண்ணன்,சப்பான்,மூக்கன்,மொன்னையன்,கொப்புளாயி, மடைக்குடும்பன், நீர்ப்பாய்ச்சி, குப்பாண்டி... இப்படி வெகுளியும், எளிமையும், அலட்டலுமில்லாத கதாப்பாத்திரங்களால் ஆனது உருளைக்குடி.  விண்ணையும் மண்ணையும் விதையையும் ஒன்றாக்கி உயிர் விளைவிக்கும் மக்கள் செய்யும் தொழிலே விளையாட்டாக உள்ளது. வெறுப்பு சலிப்பில்லாத இன்பம் காண்கிறார்கள் தொழிலில். லாடம் கட்டும் ஆசாரி, சக்கிலியர்கள், இரும்பு  கொல்லன், விவசாயம் செய்யும் சம்சாரிகள் என ஒரு கிராமத்தின் இயங்கு முறையை லகுவாக, ஆவணப்படுத்துவதற்கான எந்தவித தடையமும் இன்றி நமக்கு காட்டிச் செல்கிறது நாவல்

வெகு சில கதாபாத்திரங்களே பெரும்பான்மை நாவலுக்கு நீள்கின்றன. ஒரு அத்யாயத்திற்குள் முடிந்துவிடும் பாத்திரங்கள் பல. இந்த எளிமையான மக்களின் வழி மீண்டும் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுவது  அடிப்படையான அறம். சிறு வயதில் இயற்கையிடம் அமைப்பெற்ற பாவங்களை தண்டிப்பதற்கான சக்தியின் மீது அசையாத நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்தேன். பின்நாட்களில் அனுபவம் நம்பிக்கையை சிதைத்தது. நாவல் இந்த இயற்கையின் அறம் சார் இயங்குமுறை மீது மீண்டும் நம்பிக்கையை கொணர்கிறது. படப்பு அடுக்குவதில் வந்த பங்காளிப் பகையால் சித்தாண்டி இரவோடு இரவாக, வன்மம் கண்மறைக்க கண்மாயை உடைத்து ஒட்டு மொத்த கிராமத்தின் வயலையும் நாசம் செய்கிறான். இது அறிந்து நிறைமாத மனைவி பிரிகிறாள். கண்மாயின் வாயை திறந்த பாவத்தினால், பிறக்கும் குழந்தை ஊமையாகப் பிறக்கிறது. பின்நாளில் கணவனும் மனைவியும் ஊர்முழுதும் மரம் நட்டு பரிகாரம் தேடுகிறார்கள். பன்னிமாடன், ஏற்பட்ட அவமானத்தால் புலமாடனின் மகனை கட்டுவரியன் தீண்டும்படி சதி செய்கிறான். அவனுக்குப் பிறக்கும் பிள்ளை கட்டுவிரியன் தோலோடு பிறக்கிறது. கீழூரைச் சேர்ந்த பயனா ரெட்டியார் போரில் குண்டடி பட்டு செத்ததுக்கும், அவர் வெள்ளாமையை மேய்ந்த ஆட்டுக் குட்டியை சுட்டதும் இணைக்கப்படுகிறது. இந்த அறத்தின் இயங்கு முறை எவ்வளவு அழகானது. எவ்வளவு வசதியானது!

ஒரு பக்கம் பாவம் செய்து பரிகாரம் தேடுவோர். மறுபக்கம் சிலர் வாழ்க்கை அறத்தால் அர்த்தப்படுகிறது. கொப்புளாயி மலடி. எறுமைகளை தன் பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அவள் வீட்டில் எப்போது சென்றாலும் பாலும், தயிரும் கிடைக்கும். அம்மன் கோயிலுக்கு உருளைக்குடி வழி செல்லும் மக்கள் இளைப்பாற ஒரு நந்தவனத்தையே உருவாக்குகிறாள் கொப்புளாயி.  பட்னம் சென்று வந்த காட்டுப்பூச்சி கொப்புளாயியிடம் அவளை பெரும் உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கிய விஷயத்தை சொல்கிறான். பட்னத்தில் காசுக்கு சோறு போடுகிறார்கள் என்பதே அது. (கதை 18ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் நடக்கிறது. உருளைக்குடியில் வெறும் பண்டமாற்றுதான்).மீண்டும் மீண்டும் உண்மையா எனக் கேட்கிறாள். வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் சொல்லி மாஞ்சு போகிறாள். பூமிலேந்து கெடைக்கிற சோத்த காசுக்கு கொடுக்குறது எம்புட்டு

பாவம் என்பது அவள் வாதம். அடுத்து, 'மடைக்குடும்பன் கருப்பன்' ஊர் கண்மாய் அடைத்துக் கொள்ள, ஊர் இவனை தூற்ற, மூச்சடக்கி அடைப்பெடுத்து உயிரைவிடுகிறான். பின் அய்யானார் அருகிலேயே கருப்பன் சிலையாகிறான். இப்படி தன்  அறத்தின் வழி வாழ்வை அர்த்தமாக்கிக்கொள்ளுதல்  ஒரு பக்கம் காட்சியாகிறது.

நாவலிம் பெரும்பான்மை ஒரு இகாலிட்டேரியன் சமூகமாக உருளைக்குடி நம்முன் நிற்கிறது. பணப்புழக்கம் இல்லை. பண்டமாற்றுதான். அனைவரும் உழைக்கிறார்கள் பங்கிட்டுக்கொள்கிறார்கள். தன்னிறைவான கிராமம். தனக்கு தேவையான அவ்வளவும் கை எட்டும் தூரத்தில். தனக்கன முடிவுகள் அறிவியலாலும் அதிகாரிகளாலும் எடுக்கபடவில்லை. மாறாக காலம் காலமாக ஊரிவிட்ட

சம்பிரதாயங்களால் எடுக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு முடிவிலும் காலமும் அதனூடே வாழ்ந்த முன்னோரின் அறிவும் கணிந்துள்ளது. மன்னரின் அதிகாரம் காலகாலமா உருளைக்குடி தனக்குத்தானே உருவாக்கிக் கொண்ட சமநிலையை குலைப்பதாக இல்லை.  இந்த சமநிலையிலிருந்து சுதந்திரம் வந்த பின்பான சமநிலைக் குலைவே நாவல் நமக்கு காட்டுவிப்பது. சுந்தந்திரத்துக்குப் பின் வரும் ஆட்சிமுறையும் அதிகாரமும் சமநிலையைக் குலைக்கிறது. கண்ணுக்கு தெரியாத அதிகார மையம், எந்தவித அறமும் இல்லாத அம்மையத்தின் கரங்களாக அதிகாரிகள். தொழிலோடு வாழ்வோடு பிணைந்து உள்ள நம்பிக்கைகளிலிருந்து  இவர்கள் தப்பிக்க  பகுத்தறிவு உதவுகிறது. பரம்பரை நீர்ப்பாய்ச்சியிடமிருந்து கண்மாயை காக்கும் உரிமை பரிக்கப்படுகிறது. கோழிப்பண்ணை அமைக்க மரங்கள் வெட்டப்படுகிறது. தாத்தா வைத்த மரத்தை பேரன் வெட்டிச் சாய்க்கிறான். நாவல் முழுவதும் செழுமையின் வளமையின் உயிர்ப்பின் குறியீடாக வரும் கண்மாய் வற்றிப் போகிறது. வெள்ளாமைக் குறைகிறது. வண்டி வண்டியாக இளைஞர்கள் நகர் நோக்கி செல்கிறார்கள்.மக்கள் முதன்முறையாக கூலிக்கு கருவேலம் வெட்டுகிறார்கள். உயிர்ப்பில்லாமலாகிறது உருளைக்குடி. உயிர்ப்பிலிருந்து உயிர்ப்பின்மைக்கு காலத்தினூடே ஒரு பயணத்தை நிகழ்த்துகிறது சூல்.

நாவலின் மற்றொரு முக்கிய அம்சமாக நான் எண்ணுவது அதன் எளிமை. எளிமைதான் நாவலுக்கு பேரழைச் சேர்க்கிறது. எளிமையான அறம், எளிமையான உணர்வுகள், எளிமையான மக்கள், எளிமையான ஊரின் இயக்கம், எளிமையான கூறல் முறை. நாவல் முன்வைக்கும் எளிமையான நம்பிக்கைகள் யாவும் அந்த எளிமையான மக்களுடையவை. மூட நம்பிக்கை என நவீன மனம் ஒதுக்கிவிடும் விஷயங்கள் வழி அடிப்படை அறம் முன் வைக்கப்படுகிறது. அந்த எளிமையான நம்பிக்கைகளின் ஊற்றுக்கண் அந்த எளிமையான மக்கள் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். பிச்சையாசாரி, எலியன், கோணக்கண்ணன் நடத்தும் புதையல் கூத்து வெகுளியின் அழகு.

உருகைக்குடி நம்முள் நெய்யப்படுவது இயல்பான நடையால். வட்டாற வழக்கில் அமையும் உரையாடலும் கேளிக்கிண்டலும் வாய்விட்டு சிரிக்க வைத்தது. அவ்வப்போது, (குறிப்பாக கண்மாய் பற்றி பேச எழும் இடங்களில்) கவித்துவம் தலைக்காட்டுகிறது. வாசகனாக ஒரு போதாமையை உணர்கிறேன் இக்கவித்துவ இடங்களில். கண்மாயின் இயக்கத்தை அறியும் தோறும் இயற்கையும் மனிதனும் சந்தித்துக்கொள்ளும் புள்ளியாக, ஒரு அழகான படிமமாக உருவாகிறது. ஆனால் கண்பாய் பற்றி பேசும் கவித்துவமான இடங்கள் ஒரு வாசகனாக என்னை நிறைவடையச் செய்யவில்லை.

நாவல் சருக்கும் முக்கியமான மற்றொரு இடம் இது-  ஒரு பெறும் கால மாற்றம் கடைசி நூறு பக்கங்களுக்குள் ஒருவித அவசரத்தோடு சொல்லப்படுகிறது. குப்பாண்டிச்சாமி வருங்காலம் பற்றி கூறுகையில் மக்கள் இலவசம் தேடி அலைவார்கள் எனும் இடம் ஒரு துருத்தலாக செயற்கைத்தன்மையுடன் நிற்கிறது. கடைசி பக்கத்தில் ஒலிக்கும் ஆசிரியரின் நேரடிக்குரல் கண்டிப்பாக நாவலின் அழகிய போக்கிலிருந்து ஒரு பிசகு. சுருக்கமாக, கடைசி அத்யாயம் கால மாற்றத்தை காட்சிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக நேரடியாகப் பேசுவது நிறைவின்மையை அளிக்கிறது. நாவலின் இயல்பான அழகு மாறி செயற்கைத்தன்மை உள்நுழைகிறது.

'சூல்' நம்மை 18ஆம் நூற்றாண்டில் துவங்கி சுதந்திர காலகட்டம் வரை கொண்டு செல்கிறது. இதற்குள் இயற்கையும் அதுனுடன் இயைந்து போன உருளைக்குடி மக்களின் வாழ்வும் காட்சியாகிறது. உருளைக்குடி மக்களின் எளிய நம்பிக்கைகள், அடிப்படையான அறம் ஆகியவை இயற்கையையும் மனிதனையும் ஒரு சமநிலையில் வைக்கிறது. அதிகாரத்தின் கைகள் இந்த எளிய அமைப்பை சிதைப்பதே நாவலின் முடிவு. குறைகளைத் தாண்டி தமிழின் முக்கியமான நாவல்களுள் ஒன்றாக சூல் நீடிக்கும். வாசித்த ஒவ்வொருவருள்ளும் உருளைகுடி மெல்ல சூல் கொள்ளும். அதன் அழகான எளிமையும்தான்.

நள்ளிரவில் சுதந்திரம் (வாசிப்பனுபவம்)

ஒரு படி கூடுதலாக உண்மையை நோக்கி நம்மை உந்தும் எந்த ஒரு படைப்பும் சிறந்ததே. இப்புத்தகத்தை மெச்சுவதற்கான காரணிகளில் இதுவும் ஒன்று. வரலாற்றை ஒரு நாவலுக்கு நிகாராண சுவாரஸ்யத்துடன் ஆவணப்படுத்த முடியும். உதாரணம் இப்புத்தகமே. பல உணர்வுநிலைகளின் ஊடே நம்மை இழுத்துச் செல்கிறது இந்த வரலாறு. உலகின் மாபெரும் பிரிவினையை கண்முன் நிறுத்துகிறது.

பல சரடுகளின் வழி வரலாற்றை கூறுகிறது நூல். மவுன்ட்பேட்டன் கடைசி வைசிராயாக நிர்ணயிக்க ப் படு வது ம் அதற்கான காரணிகளும். பின் மவுன்ட்பேட்டன் எதிர்கொண்ட இந்தியாவும் அதன் தலைவர்களும். ஒரு நீண்ட அத்யாயத்தில் மவுன்ட்பேட்டன் நேரு, காந்தி, பட்டேல்,ஜின்னா ஆகியோரை சந்திக்கிறார். இந்நான்கு தலைவர்கள் பற்றியும் ஒரு சிறு வரைபடம். அவர்கள் பிரதிநித்துவப் படுத்தும் அரசியல் விசைகள். கடைசியில் வேறு வழியின்றி பிரிவினை.

ஒரு அத்யாயம் முழுக்க நம் சமஸ்தான மன்னர்களின் அபத்தங்கள். வர்ஜின் வேட்டை, இன்னதென்றில்லாத செக்‌ஷுவல் பான்டஸீஸ், வடிகட்டிய சு த் தீ கரி க் கப் பட்ட  முட்டாள்தனம், அதிகமான வெட்லான்ட் பறவைகளை சுட்டு ஒரு ராஜா உலக சாதனை படைக்கிறார், ஒருவர் அதிகமான புலிகளை கொன்று குவிக்கிறார்...இப்படியான வெற்று அபத்தங்கள்  பல. இவர்களின் கையில் இந்தியா சிக்காமல் போனது ஆண்டவன் கிருபை.

இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் என்பது உலக அரசியலில் ஒரு திருப்புமுனை. டீகாலனியலைஸேஷனின் துவக்கப்புள்ளி. இந்தியாவை இழப்பதற்கு முழுக்க எதிரான சர்ச்சிலின் வழி தெரிகிறது, இந்தியா எவ்வளவு முக்கியமான சொத்து பிரிட்டனுக்கு என. ஆனால் அவர்களின் அட்டூழியங்களை புத்தகம் நியாயப் படுத்தவில்லை. வெகு அரிதாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கருமை பக்ககங்கள் சுட்ட ப் படுகின்றன. ஏனெனில் புத்தகம் பேசுவது சுதந்திரம் தருவது உறுதியான பின்னான காலகட்டத்தை. இருந்த நிலமையை ஆன வரையில் சிறப்பாக மவுன்ட்பேட்டன் சமாளிதுள்ளார் என்கிறது நூல். பிரிட்டனின் நிர்வாகத்திறமை பாராட்டப்படுகிறது. ஆம், சரியென்றே படுகிறது.

இதன் முக்கியமான அம்சங்களாக நான் கருதுவது இரண்டு. ஒன்று, பிரிவினையின் போதான வெறியாட்டம். இதற்கு ஒரு முழு அத்யாயம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. பதற்றத்துடன் இதனை வாசித்தேன். இப்படியொரு வெறியாட்டமா? இத்தனை நாட்கள் ஒன்றாக வாழ முடிந்தவர்களை ஒரு சிலரின் சுயநலம் சார்ந்த அரசியல் பிரித்துவிட முடியுமா? கொலை, பிறப்புறுப்பை சிதைத்தல், பலாத்காராம், பிணங்களை தாங்கி வரும் ரயில்கள்....

"ஆனை வெம்போரில் குருந்தூரென" என்கிறார் மாணிக்கவாசகர். அரசியல் யானைகள் நடத்தும் போருக்கு சிறு புல் என்ன செய்யும். இயக்கப்படுகிறார்கள் மக்கள். விளைவு, எடுக்கப்பட்ட அரசியல் முடிவுகளில் எந்தப் பங்கும்‌ இல்லாத மக்கள் வெட்டிக்கொண்டு சாகிறார்கள். மானுடம் தோற்கும் இக்கனங்கள் முழு வீரியத்துடன் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அடுத்ததாக காந்தியைப்‌ பற்றிய ஒரு பரவலான சித்திரத்தை அளிக்கிறது நூல். நூலின் முக்கிய அம்சம் இது என்வரையில். "என் இறந்த உடலை கிழித்து இந்தியாவைப் பிரியுங்கள்" என்கிறார் காந்தி. யாரும் கேட்க முன் வரவில்லை. குறிப்பாக ஜின்னா. "டரக்ட் ஆக்‌ஷன் டே" என்று ஏற்கனவே ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டயிற்று. ஆயினும் சொல்கிறார் காந்தி "இந்தியாவைப் பிரித்தால் இதைவிட பல உயிர்களை நாம் இழக்க வேண்டி வரும்" என்று. ஆனாலும் நடந்தது பிரிவினை.

தன் ஆன்மாவின் ஆணைப்படி நடக்க தன் உடலையும் மனதையும் முழுவதுமாக தயார் நிலையில் வைத்திருந்த செயல்வீரர் காந்தி. மஹாத்மாவை முடிந்த வரை எதிர்த்து, ஒன்றும் பலிக்காமல் போக கொண்றே போட்டது இந்தியா... சிலுவையில் அறைந்தது என்பதே சரி. நவ்காளியில் மதக் கலவரம் நடப்பது அறிந்து, தடுப்பதற்காக அதனை சுற்றி அமைந்திருக்கும் கிராமம் கிராமமாகப் போகிறார் காந்தி. போகிற வழியில் மலம் கழித்து வைக்கப்படுகிறது. க்ளாஸ் சில்லுகள் பரப்பப்படுகின்றன. அனைத்துயும் சுத்தம் செய்துவிட்டு முன் நகர்கிறார். கலகம் ஓய்கிறது. சுத்ந்திர கொண்ட்டாட்டத்திற்குப் பிறகு, பிரிவினை அறிவிக்கப்படுகிறது. கலகம் வெடிக்கும் என்று அறிந்து, மவுன்ட்பேட்டன் பஞ்சாபிற்கு 50000 சோல்ஜர்களை அனுப்புகிறார். கல்கட்டாவிற்கு காந்தி செல்ல வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறார். அன்பையும், அஹிம்சையையும் போதித்த ஒரு தனி மனிதனால் எவ்வளவு சாத்தியமாகிறது! ஆயுதமில்லாத ஒருவருக்குப் பணிந்து கல்கத்தா அமைதியாக உள்ளது.

காந்தியின் கடைசி உண்ணாவிரதம் பற்றிய நீள் பதிவு உள்ளது. காந்தியின் ஆன்மபலம் கண்டு வியப்பு உருவாகிறது. "காந்தி சாகட்டும்" என்ற மக்கள், மெல்ல முழுமையாக ஒரு மனதாக திறள்கிறது. ஒரு மனிதனின் சாவை நோக்கிய பயணம் எவ்வளவு உயிர்களைக் காத்துள்ளது.

மாஹாத்மா கடைசி நாட்கள், தோல்வியுற்ற முதல் கொலை முயற்சி, பின் வெற்றிகரமான இரண்டாவது முயற்சி ஆகியவை நுணுக்கமான விவரங்களுடன் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பெரும் உணர்ச்சி நிலைக்கு நம்மை இட்டுச் செல்வதாக "the second crucifixion" அத்யாயம் அமைந்துள்ளது. ஒரு இலக்கியப் படைப்புக்கு நிகரான உணர்வு நிலை.

போதும் நீண்டு கொண்டே போகிறது.... முடித்து விடுகிறேன். பல நூல்களும் அனுபவங்களும் வாசித்து முடித்து நாள் சென்றபின் ஒற்றைப் படிமமாக நம்முள் எஞ்சும். இப்புத்தகம் காட்டும் இத்தனை கோரங்களைத்தாண்டி நான் மீண்டும் மீண்டும் உருபோடும் ஒரு படிமம் ஒன்று. இந்நூல்  காந்தி வட்ட மேஜை மாநாட்டிற்காக மேற்கொண்ட யுரோப் பயணத்தை கூறுகையில்...."Gandhi wept at the site of the statue of christ on the cross in sistine chapel" ... இன்னும் பத்து வருடம் கழித்து, இப்புத்தகத்தை பற்றி யோசித்தால் என்முன் வந்து விழப்போகும் படிமம் இதுதான். சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்த்துவின் முன் நின்று அழும் மஹாத்மா.

(பின் குறிப்பு: அமேஸான்.இன் னில் ஆங்கிலத்திலும் , தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு உடுமலை போன்ற தளங்களிலும் கிடைக்கிறது)

இருளாழத்தின் ஒளி

படைப்பாக மலர்பவை யாவும் உணர்வுகளே. ஏதோ ஒரு உணர்வே ஒரு படைப்பின் மையம்.  அதீத உணர்வு என்றால் மேலும் பொருந்தும். தட்டையான இயல்பு மீறாத ஒரு உணர்வை கலை கண்டுகொள்வதில்லை. அதீதங்களில் பரவசிக்கிறது கலை. உன்னதத்தின் உச்சம் வேண்டும் கம்பனில் போல. அல்லது கீழ்மையின் உச்சம். இருளின் உச்சம். மனதின் இருள், இவ்வார்த்தை உடனடியாக ஆண்ட்டிக்ரைஸ்ட் எனும் படத்தை என் நினைவின் முன் கொணர்கிறது. காம சேர்க்கையில் ஈடுபடும் பெண், தன் குழந்தை திறந்த ஜன்னல் வழி ஏறி முதல் தளத்திலிருந்து கீழே விழுவதை பார்த்தபடி இருக்கிறாள். எதுவும் அவள் செய்யவில்லை. காமம் அவளை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டுவிட்ட ஒரு கணம் அவள் தாயால்ல, பெண் அல்ல, நம் நாகரீகம் வரையறுத்த வைத்த எதுவுமல்ல. குழந்தை இறந்துவிடுகிறது. காமம் ஓயவும் அவள் பேதலிக்கிறாள். குழந்தை தன் கண்முன்னே விழுந்ததைக் கண்டும், காப்பாற்ற வாய்ப்பிருந்தும் காமச் சிடுக்குக்குள் சிக்கியிருந்ததை அவளால் ஏற்க முடியவில்லை. மனதின் இருள் ஆழம் நோக்கி திகைக்கிறாள்.  தன் கணவனை கொடூரமான முறையில் வதைக்கிறாள். லார்ஸ் வான் டையரின் படமிது. வெகு சில சினிமாக்கள் நாம் பயணிக்க ஒட்டாத ஆள் அரவமற்ற மனதின்தெருக்களுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன. என்ன முரண் எனில் அந்த இருளும் நம் மனமே. இப்படியான மனதின் இருளுக்குள்ளான ஒரு பயணமே "ஆடிஷன்". 1999ல் வெளியான "டக்காஷி மீக்கி" எனும் ஜப்பானிய இயக்குநரின் படமிது.

கூகுளில் "extremely disturbing sick movies" என்று தேடியபோது நான் கண்டுகொண்ட படமிது. மனைவியை இழந்த ஒருவன் பல வருடம் சென்று  மற்றொரு பெண்ணை மணக்க முடிவெடுக்கிறான். அவனுடைய இளம் மகனும் அதற்கு சம்மதிக்கிறான். அழகிய பெண்ணை மணக்க வேண்டும். ஆக தன் நண்பன் தந்த யோசனையின் படி, ஒரு புதுப்படத்திற்கு நாயகி தேவையெனக் கூறி ஆடிஷன் ஒன்றை நடத்துவது. தனக்கு விருப்பமான பெண்ணை கண்டுகொள்வது அதன் வழி. ஆடிஷன் நடக்கிறது. ஒரு பெண் இவனை ஈர்க்கிறாள். அவளை சந்தித்துப் பேசுகிறான். காதல் மலர்கிறது. ஆனால் அவளைப் பற்றி எதுவும் இவனுக்குத் தெரியவில்லை. நமக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. அவ்வப்போது ஒரு ப்ரேம் வந்து செல்கிறது.. இவள் மடங்கி தலைவிறி கோலமாய் அமர்ந்திருக்க, அவளருகில் ஒரு மூட்டை. முட்டைக்குள் ஒரு மனித உடல் முண்டுகிறது. இந்த ப்ரேம் அடிக்கடி வருகிறது. அந்த பெண்ணின் அழகுக்கும் இந்த ப்ரேமின் குரூரத்திற்கும் சம்மந்தமே இல்லாததால்தான் திகிலுணர்வைத் தருகிறதா இந்த ப்ரேம்? அல்லது ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருப்பதாலா?

இது எதையும் அவன் அறியவில்லை. அவளுடன் உடலுறவு கொள்கிறான். அவள் 'நீ என்னை மட்டுமே காதலிக்க வேண்டும் என்கிறாள். என்னை மட்டும்தான்' என் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறாள். பின் பெரிய குழப்பாமான ஒரு திரைக்கதை. முத்தாய்ப்பாக அப்பெண் மனத்திரிபுடையவள் என்பதை நாம் அறிகிறோம். சிறு வயதில் உடல் ரீதியான வதைக்கு உள்ளானவள். ஆனால் அவன் உண்மையாகக் காதலிக்கிறான். அவளை மணக்கவும் முடிவெடுக்கிறான்.இந்நேரம் அப்பெண் அறிந்து கொள்கிறாள், படத்திற்கான ஆடிஷன் என்பது வெறும் கண்துடைப்பென்று. தன்னை உடல் ரீதியாக சுகிக்கவே இந்த நாடகம் என்று நினைத்துவிடுகிறாள்‌.

அவனறியாமல் அவன் வீட்டுக்குள் காத்திருக்கிறாள். அவன் மகன் எங்கோ வெளி சென்றுவிட, இவன் மட்டும் வீட்டுக்குள் நுழைகிறான். ஒரு ஊசியை சொறுகி அவனது உடலை செயலிழக்கவைக்கிறாள். பின் ஒரு கம்பியை எடுத்துக் கொள்கிறாள்... "இந்த கம்பி சதை எலும்பு என யாவற்றையும் ஊடறுக்கும்" என்கிறாள்‌. பின் அவனது கனுக்காலுக்கு மேல் அந்த கம்பியை சுறுக்கு போட்டு, கம்பியின் முனைகளை  பக்கவாட்டில் இழுத்திழுத்து அவனது பாதத்தை துண்டித்தெறிகிறாள். பின் அவனது கண்கள் முழுவதும் குண்டூசிகளை செருகுகிறாள். "எல்லா ஆண்களும் இப்படித்தான்" என்கிறாள். இந்நேரம் அவனுடைய மகன் வந்து விடுகிறான். அவன் மீது பாயும் இவளை படியிலிருந்து உதைத்துத் தள்ளவும் மண்டையில் அடிபட்டு செயலற்று விழுகிறாள். இவ்விடம் வரை படம் சாதாரணப் படமாகவே இருந்தது. ஆனால் அவள் கீழே விழுந்த பின் கண்ணெல்லாம் குண்டூசி சொறுகப்பட்டுக் கிடக்கும் அவனைப் பார்க்கிறாள். அவன் சிரமப்பட்டு  கண்ணை  திறந்து இவளைப் பார்க்கிறான். அவர்களிடையே  ஒலியல்லாத காதலின் உரையாடல் நிகழ்கிறது. நம் மனம் நெகிழ்வதை உணர முடியும் இவ்விடத்தில். அப்பெண்ணை பார்க்கும்போது "Humans are fucking helpless" எனும் வரிகளைச் சென்றடைந்தேன். கண்ணுக்குப் புலப்படாத நம்மை மீறிய ஏதோ ஒன்றால இயக்கப்படும் நாம். ஒரு பாவப்பட்ட கைவிடப்பட்ட பெண்ணாகத் தெரிகிறாள். அவளை நொக்கும் அவனது கண்களில் பயமோ வெறுப்போ இல்லை, மாறாக கருணைதான் உள்ளது. பேரும் சண்டையாகிவிட்ட ஊடலுக்குப் பின் காதலியை நோக்கும் காதலனின் பார்வை.

இப்படத்தை ரொம்பவும் தற்செயலாகச் சென்றடைந்தேன். படம் உணடாக்கிய பாதிப்பு ஒரு மாதம் நீண்டுவிட்டது. என் நுண்ணுணர்வு காண்பித்ததுக் கொடுக்கிறது இது அரிதான படைப்பென்று. படைப்பு பயணிப்பது மனதின் இருள் ஆழங்களுக்குள் தான். ஆனால் இருள் ஆழத்தின் ஒளியை அப்பெண்ணின் கண்களில் காண்பித்துவிட்டு படம் நிறைவுறுகிறது. சுபம்.

பெண் மழை

பெண் மழை

மழைக் கர நகக் கூர்மை
சிதைப்பதாய் உள்ளது.
முதன்முறையாக அப்பா அழுவதைக்
காணும் குழந்தையைப் போல
நகர் திகைத்து நிற்கிறது.
குளிரும் மெல்லிய மழைக்கு
எப்படியோ பெண்மையின் உறுதி
கூடிவிட்டிருக்கிறது.
ஆணின் காமம் போல்
வரையறையில்லாததாய்
விவஸ்தைகெட்டதாய்
ஆகிவிட்டிருக்கிறது மழை.
தீமையின் படிகளில் மேலும் ஏறி
மக்களிடையே தொடர்புகளையும்
துண்டித்துவிட்டது.
பெண்ணின் கோபத்தின் முன்
இயலாமையை முழுதுணர்ந்து
ஆணவமழியும் ஆணைப்போல்
இன்று இந்நகர்....மழையின் முன்.

##########

மழை

மழை ஓய்ந்திருக்கிறது
ஒரு ஆன்டி ஹீரோ போல
அமைதியாய் நசநசக்கும் தன் கைகளால்
போதும் எனும் எல்லையைத் தாண்டி
நகர் நிலை குலைய
அதன் உறுப்புக்ளை சிதைத்து
தெருக்களை நிரப்பி
வீட்டுக்குள் ஒரு போலீஸ் போல்
அத்துமீறி நுழைந்து
மனிதர்களை அல்லல்படுத்தி
ஓய்ந்திருக்கிறது.
இனிமை எனும் எல்லையை
கடந்து விட்டிருக்கும் மழையை
மனம் சலித்து ஒதுக்கிவிட்டது.
ஆனால் இன்னும் ஓர் புலன்களை வாட்டும்
வரண்ட கோடை கடந்தால்
மீண்டும் மனம் இதே மழையைத் தான் நாடப்போகிறது  என்பது
பெறும் சலிப்பை அளிக்கிறது.